dinsdag 11 maart 2014

Adieu Blondie


Ooit vertelde ik het relaas over onze kippetjes. Allereerst de aanschaf van een kippenhok, daarna het leggen van een vloertje voor de dames en uiteindelijk natuurlijk het kopen van de kippetjes zelf. In het begin had ik wat koudwatervrees... Was het nou wel zo verstandig en kun je nog wel een paar daagjes spontaan weg? Maar toen ze er eenmaal waren, was ik helemaal om. En nog steeds kan ik enorm van ze genieten!

Na een jaartje ongeveer kwam er nog een kippetje aanwaaien: Blondie. Van een vriendin die haar weer van een bioboer had. In haar 'goeie' jaren had Blondie voor die boer honderden eieren gelegd maar toen de productie terugliep moest ze weg. Het leven is hard, ook voor een biokip.
De eerste maanden waren flink wennen voor haar. De vier dames namen niet zomaar genoegen met de nieuwe eend in de bijt.
Om te voorkomen dat ze gelijk uitgekotst zou worden had ik wat druppeltjes geurige olie op de staart van elke kip gesmeerd. Zo zouden ze niet ruiken wie er nieuw bij was gekomen. Ja, haha, alsof we gek zijn, dachten de krengen...
Algauw  was Blondie dus het pispaaltje. Overal waar ze kwam werd ze gelijk in haar nek gepikt, och gut... Als een moederkloek hield ik dit alles streng in de gaten en joeg de valse kippen weg van de nieuwelinge, maar  het hielp natuurlijk niets. Blondie stond onder aan de pikorde en uiteindelijk legde ze zich daarbij neer. Zogauw er een kip in de buurt kwam, bleef ze stokstijf staan ('freeze'), beducht op een knauw of andere gemene uithaal.
Vooral Henk, die zelf ook behoorlijk onder aan in de pikorde hing, lustte haar wel rauw. Hoe vaak ik niet 'Henk! Wegwezen!' schreeuwde over het erf...

Maar zoals ik al zei, dit waren de eerste maanden, daarna verliep het allemaal iets vlotter. Vooral dankzij Blondie zelf die zich had aangeleerd zowat onzichtbaar door het leven te gaan. Af en toe een zielig gekakel, dat was haar enige verzet. Ze wist dat ze dan van mij, als niemand keek (lees: als de andere dames een endje om waren) een extra handje granen kreeg, stiekem ergens in een hoekje...

Tot gisteren. Toen ik tegen de avondschemering het hok wilde afsluiten. De kippetjes talmden nog wat voor het hok, nog niet bereid hun vrijheid op te geven, nog even een graantje pikken, wacht nog maar even, jij.
Maar waar was Blondie? Die bleek in een kuiltje ver weg te liggen. Ook toen ik dichterbij kwam, bleef ze liggen waar ze lag. Toen ik haar uiteindelijk optilde reageerde ze nauwelijks. Vreemd. Ik nam haar mee naar het hok en zette haar op de stok. Toen ik wat later ging kijken, zag ik dat ze nauwelijks haar ogen open kon houden. Hm, morgen naar de dierenarts, want dit was raar. Niet broeds of in de rui, dat soort zaken had ik al wel onder controle, dit was van een andere orde.

De volgende ochtend.
Zoals elke ochtend staan de kippetjes letterlijk te trappelen van ongeduld om het hok te verlaten. Ze hebben te lang alles vanachter het kippengaas moeten aanschouwen. Ze willen eropaf. De wormen, de grassprietjes, de vrijheid! Maak open die poort!
Waar ik bang voor was zie ik direct. Geen Blondie die, normaal gesproken, stilletjes achter in de rij staat te wachten om naar buiten te mogen.
Ik open het kleine deurtje van het slaaphok en ja, daar ligt ze, met haar oogjes gesloten. Van de stok gevallen en zo dood als een pier.

Arme Blondie, dappere Blondie, ik zal je missen, zelfs je zielige gekakel...
Ze heeft een waardig plaatsje achter in de tuin gekregen, daar waar ze altijd het liefst scharrelde.

Toen ik vanavond het hok wilde gaan sluiten viel het me op dat  Henk nog steeds niet binnen was, terwijl hij normaal gesproken altijd als eerste op stok zat. Hij was op zoek... Hij dook achter het opgestapelde hout, liep dan weer met grote stappen naar de overkant van de tuin, rende rondjes in de moestuin, verdween tussen de struiken... hij was op zoek naar Blondie...

Uiteindelijk is Henk op stok gegaan en kon ik het hok sluiten. Wie durft nog te zeggen dat een dier geen gevoel heeft?