dinsdag 15 november 2011

Ons kleine dorpje







Isle et Bardais telt slechts 290 zielen, waarvan er negen (ons meegerekend) in het dorp zelf wonen, de rest bivakkeert in de 44 vierkante kilometer rondom ons. Per vierkante kilometer wonen er iets meer dan zes mensen. Wat een verschil met Breda waar we vandaan komen, daar moesten we het doen met 1368 inwoners per vierkante kilometer... Maar genoeg cijfertjes nu, ik wilde het deze keer hebben over de voorzieningen die elke gemeente in Frankrijk dient te hebben.

Elke gemeente heeft een burgemeester die meestal aangesproken wordt met  monsieur of madame le maire. De ‘onze’ is in het dagelijkse leven boer. Samen met zijn hoogbejaarde moedertje woont hij in een boerderij iets buiten het dorp, omgeven door schapen en koeien, maar ook autowrakken en bulten mest. Een lekker zooitje is het daar, maar dat terzijde.
Als er een burgemeester is, moet er natuurlijk ook een gemeentehuis zijn. Die staat bij ons aan de overkant, een voormalige lagere school. De schoolbel hangt nog steeds boven de kolossale houten voordeur. En ja, een secretaresse is er ook, Aline. Ze weet alles en kent iedereen. Niet zo moeilijk natuurlijk in zo’n kleine gemeente. Hebben we een formulier dat getekend moet worden of willen we ons water betalen, dan steken we even de straat over et voilà, na een vriendelijke begroeting en uitwisseling van de laatste nieuwtjes worden die zaken snel (nou ja, snel...) geregeld.






Een burgemeester kan niet zonder een gemeentebestuur en, in ieder geval bij ons, een commissie sociale zaken, waar ik ook deel van mag uitmaken.
Daarnaast heeft elk dorp een feestzaal. Een flinke hoor, want iedereen moet erin kunnen en er moet ook gegeten en gedanst worden. Er is een grote keuken met een enorm fornuis. Daar hebben Rens en ik al heel wat pannenkoekjes gebakken op de vrolijke livemuziek van een accordeonist.
Naast dit alles heeft elk dorpje zijn telefooncel. In Nederland al zowat een bezienswaardigheid, maar hier wordt hij nog volop gebruikt. Je kunt vanuit je huis vaak letterlijk meegenieten van het telefoongesprek, want veel mensen denken dat je flink moet schreeuwen om verstaan te worden.
En als klap op de vuurpijl zijn we in het gelukkige bezit van een openbaar toilet, midden op het dorpsplein.



O ja, dan ben ik François nog vergeten, die voor de commune het groen onderhoudt en zout strooit als het sneeuwt, naast nog vele andere taken.

Je ziet, we mogen dan wel in the middle of nowhere zitten maar we kunnen om de hoek feesten, bellen, plassen en vergaderen zoveel als we willen...

2 opmerkingen:

  1. Hallo Annette. Wat leuk dat je een blog begonnen bent. Ik ben nu al weer benieuwd naar het volgende verhaaltje!

    Groetjes aan Rens en Koos

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hee Hans, wat goed dat je reageert! Heb ik tenminste het gevoel dat ik niet voor de kat z'n ... zit te schrijven, hehehe.
    Gaat goed met hardlopen, hè? Ben benieuwd of het gaat lukken met de halve marathon...
    By the way; je kunt lid worden van de blog, jawel, dan heb ik er al twee... Zie rechterkolom.
    groetjes, ook aan Ankie, Jimi en Mietske

    BeantwoordenVerwijderen