zaterdag 31 december 2011

Een heel mooi nieuw jaar!

Dag lieve volgers en niet-volgers,
Allemaal een spetterend goed 2012 toegewenst met nieuwe kansen en veel liefde vooral.



















Enne, dat jullie me nog maar lang mogen blijven volgen :)

donderdag 29 december 2011

Wie schrijft die blijft

Wat doe je als de wind door de schoorsteen blaast en de regen tegen de ramen striemt? In bed gaan liggen is een optie, maar dat houd ik nooit lang vol. Gasten voor de chambre d'hôte zijn er wel, maar niet zo vaak als in de hoogtijdagen. Voorlopig is het even wachten op redigeerwerk voor mij, dus ook daar kan ik me niet mee bezighouden. De ultieme periode om blogs te gaan schrijven. Eerst bedacht ik deze blog. Die staat nu redelijk op zijn pootjes en het doet me veel plezier om te zien dat mijn blogs tot in Afrika en de Verenigde Staten worden gelezen. Jaja, wie had dat gedacht?

Maar algauw begon het schrijversbloed weer te kriebelen en besloot ik om een nieuwe blog te beginnen. Eentje waarbij ik mijn ideeën over consuminderen eens lekker kwijt kon. Al jaren geleden hield ik me met actiegroepen en milieu bezig. Ja, een geitenwollensok noemden ze dat toen. Haha. Nou heb ik van zijn levensdagen nooit geitenwollensokken gedragen en ben ik dat ook niet van plan. Ze lijken me erg te kriebelen en te stinken. En wat een etiket... Omdat je acties voert tegen het gebruik van plastic zakjes in winkels en tegen milieuvervuiling in het algemeen ben je dus een sok van een bepaald soort materiaal?
Nu is het opeens een trend om milieubewust en duurzaam te zijn en over die sok wordt niet meer gesproken. Als er nu een politicus het volk aanmaant zuiniger aan te doen met energie dan komt het bij niemand op om 'geitenwollensok' naar die persoon te roepen.

Maar goed, hier zit ik dus, in the middle of nowhere, stukjes te schrijven over zaken die mij al jarenlang bezighouden en die ik nu eens lekker met de moderne methodes en media vorm kan geven.
Mocht je een keertje niets te doen hebben tijdens een regenachtige, kille dag dan weet je wat je te doen staat... Mijn nieuwe blog lezen!

zondag 25 december 2011

Emigreren voor beginners, fase twee...

 Prioriteiten

Zoals beloofd hier de tweede fase waarbij ik in zou gaan op het bewoonbaar maken van een huis 'in den vreemde', met handige tips om te voorkomen je er niet gelijk na drie dagen al de brui aan wilt geven.
Eerst een korte inleiding om wat in de sfeer te komen...




De dag dat wij ons contract tekenden en de gouden sleutel overhandigd kregen, staat me nog vers in het geheugen hoewel dat toch alweer meer dan vijf jaar geleden is. Na een beneveld bezoekje aan de oude eigenaar belandden wij aan het eind van de dag voor onze  krakkemikkige voordeur. Maar ondanks dat die deur eruitzag alsof je hem wel even met een klein duwtje van je pink open zou duwen... nop, vergeet het maar. we waren niet welkom!

Daar sta je dan, in de schemering en kou, met een hond die honger heeft en zelf met een hoofd vol bubbels...















Na veel gemorrel, geduw, getrek en gevloek gaf de voordeur toe: vooruit maar, als jullie zo graag willen: kom dan maar binnen...
(Daarna hebben we diezelfde voordeur driekwart jaar niet meer kunnen afsluiten, totdat er een nieuwe in zat.)




Mmmm, wat rook het binnen lekker, maar niet heus. En wat was het kkkkkoud! Alle spullen hadden we twee weken ervoor in het huis mogen opslaan, inclusief de kamerplanten. De spullen stonden overal verspreid over de vieze vette tegels en planken. 

We bedachten dat we voorlopig maar in de salle à manger (eetkamer) zouden vertoeven. Een grote kamer die er nog het minst erg aan toe was, qua schimmel en andere viezigheid. En nog een pluspunt; de ramen zaten er nog in...

Hoewel ik me het moment van binnenkomst nog goed kan herinneren, weet ik niet meer precies hoe en wat we gegeten hebben en in wat voor conditie we 's avonds zijn gaan slapen. Misschien dat je na binnenkomst maar beter je verstand op nul kunt zetten en dat we dat dan ook maar gedaan hebben. Dat zou kunnen. Maar ik kan me niet anders voorstellen dan dat we in ieder geval het toilet en de 'badkamer' flink hebben gereinigd en onze toekomstige slaapkamer c.q. kantoor c.q. woonkamer zo goed en zo kwaad als het ging enigszins bewoonbaar gemaakt hebben. 


Wat voor raad kun je emigranten geven om zo vlekkeloos mogelijk die eerste tijd door te komen? Misschien gewoon een lijstje met prioriteiten opstellen? Bij deze: 
  • Eerst maar foto's maken, zodat je er later misschien nog eens om kunt lachen...
  • Zorgen voor voedsel dat niet opgewarmd of op een andere manier bewerkt dient te worden. 
  • Zorgen dat elektriciteit en water (indien aanwezig...) zijn aangesloten. De makelaar kan je hierbij helpen. Om die eerste avond al direct op de tast met je handen in een enorme spinnenweb terecht te komen lijkt me niet plezant... om maar wat te noemen. En als je daarna niet eens in staat bent om je handen te wassen is ook geen pretje. 
En nog wat tips:
  • Als het huis lang leeg heeft gestaan en het is koud dan is een elektrisch kacheltje van harte aan te bevelen. Voordat een oud huis weer een beetje op temperatuur is ben je al gauw een paar maanden verder...
  • Een flinke dosis humor voor alle betrokkenen is ook nooit weg. Er valt heel wat af te lachen, maar voor hetzelfde geld kun je zeggen: er valt heel wat te zaniken en zeuren. 
  • Heb vooral geen haast, alles komt op zijn pootjes terecht, maar wanneer, dat is nog even afwachten... 

dinsdag 13 december 2011

Nog wat vieze plaatjes, voor de liefhebbers...

Ja, heb ik je mooi te pakken, hè? 
Vieze plaatjes...


Maar hier enkele kiekjes die ik je niet wou ontzeggen, om een beeld te krijgen van je eventuele droomhuis in Frankrijk...
De kwaliteit is niet om over naar huis te schrijven, dus dat heb ik ook niet gedaan. Het zijn foto's die gemaakt zijn met de allergoedkoopste camera (niet digitaal) en daarna heb ik ze eigenhandig gescand (vast niet op de juiste manier), dus... Kijk en huiver...


Kom binnen, zou ik zeggen...

Geef toe, dit is toch vies?

Zelfs Koos  heeft staan klagen...
Ho, wat is dit?

Hee, een mooie ingebouwde keuken!

Authentieke gordijntjes, toch?


Wat zou er achter die prachtige deur zitten?


Hmm, ja...
En zo...
kan ik nog wel even...
doorgaan.

Maar hier wou ik het bij laten! Tot de volgende keer! En denk aan het afstapje...


De volgende keer, zoals beloofd, fase twee ...






maandag 12 december 2011

Emigreren voor beginners... fase 1




Schoonmaken

ons huis in 2006 (rechtergedeelte moet chambre d'hôte worden)
Voor degenen die graag willen weten hoe het is om je boeltje op te pakken en geheel blanco in een onbekend dorpje neer te strijken waar je nog nooit van je leven bent geweest en waar je in de verre verre omstreken gewoon helemaal niemand kent, hier een handleiding voor de eerste dagen ...

'keuken'
Dag 1:
 Begin met eens diep adem te halen, waarbij je uit moet kijken dat je dat niet binnen in je 'nieuwe' huis doet waar de viezigheid van vele jaren niet schoonmaken hangt.
Sluit daarbij je ogen en probeer je te herinneren waarom je ook alweer zo nodig je comfortabele huis moest verkopen.
Open vervolgens (als het voorgaande je een positieve impuls heeft gegeven) je ogen, adem langzaam via je neus uit en stort je zonder verder nog na te denken in je voorgenomen plan: schoonmaken! Mocht je onverhoopt geen positieve impuls hebben ontvangen, ja, dan weet ik het ook niet, dan moet je maar ergens in een vies hoekje gaan zitten wachten tot hij (impuls is mannelijk) alsnog langs wilt komen. 


Dag 2: 
Herhaal van  tot .

huiskamer


huiskamer andere kant (ja ja, hij is groot)


Dag 3 t/m 67: 
Herhaal van  tot , alleen kun je nu ook binnen (voorzichtig) ademhalen.

Chambre dhôte (voor de zekerheid even: nog niet in gebruik...)

De volgende stap (die eigenlijk tegelijkertijd moet worden genomen) is het bewoonbaar maken van een plek, want als je slechts één huis hebt gekocht zit er niks anders op dan daarin een plek zien te vinden waar je je vermoeide ledematen en die van je partner en hond kunt laten rusten.
Daarover de volgende keer meer...

vrijdag 9 december 2011

Bezoek


Het leuke van emigreren is bezoek.












In het begin, toen we nog midden in de verbouwing zaten, hadden we dat nog niet zo in de gaten. Maar naarmate de tijd verstrijkt en de grote stofwolk in en rond ons huis langzaam maar zeker optrekt, genieten we steeds meer van de bezoekjes die familie en vrienden ons brengen.



Bezoek neemt namelijk niet alleen pindakaas en hagelslag mee, maar ook verhalen die tijdens de lange avondmaaltijden onder het genot van een glas wijn verteld worden. Verhalen over vroeger, over nu, over werk en kinderen, over zorgen en geluk.We gaan het steeds meer waarderen omdat we nu beseffen dat we daar in Nederland nooit echt de tijd voor namen. Je zag elkaar wel, maar altijd maar voor een paar uurtjes. Net genoeg tijd om wat te eten of een kop koffie te drinken, maar een glaasje van het een of ander zat er vaak niet in omdat men nog een eind met de auto moest rijden. En een goed gesprek, daar was vaak niet de gelegenheid voor. Ja, met vrienden uit de buurt kon je nog weleens doorzakken, maar ook dat gebeurde steeds minder, want iedereen heeft het druk, druk, druk...

Links mijn zus Ingrid, rechts ik
Nu is er weer tijd voor elkaar, je gaat verder door op zaken die je bezighouden en kan er de volgende dag tijdens een flinke wandeling nog eens op terugkomen als je dat wilt. Zo leer je elkaar veel beter kennen en begrijpen.
Zo bouw je een band met elkaar op in plaats van dat je langzaam maar zeker van elkaar vervreemdt. Wel grappig dat je daarvoor eerst moet emigreren...

vrijdag 2 december 2011

Snoeien met een verlengsnoer...

In onze tuin staat een appelboom. Al heel erg lang. Minstens 100 jaar...

Rechts zie je de appelboom staan, deze foto is in 2006 gemaakt...















Hij staat precies in het midden van de tuin en zeker de helft van de takken is dood. Verder zit ie vol met mistletoe. Dat wil op zich niet zoveel zeggen, want deze parasiet zie je bijna bij alle bomen hier. Mij kon het nooit zoveel schelen dat de boom amper bloesem gaf en al helemaal geen appels meer. Het was een oude boom en oude bomen moet je gewoon met rust laten.
Daarbij komt, moet ik eerlijk bekennen, dat de oude bewoner niet wilde dat de boom omgehakt zou worden. Pierre, zo heette hij, is inmiddels overleden, maar ik heb het gevoel dat hij me het erg kwalijk zou nemen als ik de bijl erin zou zetten. En wat dan de gevolgen zijn... brrr, daar wil ik niet aan denken.
Wel hadden we links en rechts gevraagd aan 'deskundigen' of ze onze boom wilden snoeien, maar waarschijnlijk is het een oninteressante klus want zelfs na een paar jaar staat de boom er nog steeds bij zoals we hem voor het eerst zagen.
Totdat we een paar dagen geleden in de tuin waren, Rens en ik. Al kletsend sprongen we af en toe omhoog om een oude tak uit de boom te trekken. Eigenlijk wel leuk. We werden steeds fanatieker, de takken waren zo dood dat ze makkelijk afbraken. We moesten wel steeds hoger springen om erbij te kunnen. Niet veel later hadden we er een trapje bijgehaald, en weer wat later een ladder. De boom gaf met een hoop gekraak en gesputter haar takken af.


Een boom snoeien met behulp van een verlengsnoer, jaja...



















Toen we ook met behulp van de ladder niets meer weg konden zagen verzonnen we een nieuwe list. Een dik touw, die gooi je om een tak heen en dan maar trekken. Maar ja, een dik touw hadden we niet... Dan maar de verlengsnoer... Ja ja, je wordt steeds inventiever hier...

Nu, twee dagen later, is de boom zo goed als kaal. Op het bovenste gedeelte na, want we hebben nog niet kunnen verzinnen hoe we daar nou bij moeten. Ja, in de boom klimmen, maar dat zien we allebei niet zo zitten, met een zaag in je handen...
Maar daar komt ook wel een oplossing voor, net als voor alle andere dingen waarvan je denkt dat je die nooit zonder hulp kunt.