zaterdag 3 november 2012

Ik vertrek


Vanavond is er weer een aflevering van 'Ik vertrek' op Nederland 1. Smullen!
Gelukkig niet de zoveelste herhaling, maar kakelverse afleveringen.
Zelf zou ik van zijn levensdagen niet meedoen aan zo'n programma, daar ben ik veel te schijterig voor. Want je zet jezelf wel te kijk, en ik zou het bovendien op mijn zenuwen krijgen als er constant een camera in mijn nek zat te hijgen. Daarom vind ik het bijzonder dapper dat anderen er wel aan meedoen, zodat ik ongegeneerd in hun leven kan loeren. Er zijn mensen die roepen dat je er geld voor krijgt, maar dat geloof ik niet.

Ook heb ik wel eens gehoord dat 'je' alsnog niet wordt uitgezonden als de boel te vlekkeloos verloopt, zonder strubbelingen, ruzies of erger. Of dit geruchten zijn of niet weet ik niet, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Wat is er nu aan als alles gladjes verloopt? Als er geld en tijd genoeg is en de hoofdrolspelers accentloos de huidige politieke ontwikkelingen kunnen doornemen met hun nieuwe buren in een taal die niet de hunne zou moeten zijn?

Zo zag ik afgelopen zaterdag een gezin dat zich in de Allier nestelde en wel in Braize, huh? Braize? Dat is bij ons om de hoek! We veren allebei op uit onze luie bank. Zelfs Koos spitst zijn oren. Dat hadden we helemaal niet verwacht. Opeens kijk je met heel andere ogen naar de beelden. Hee, dat is daar en daar loopt die. Wat raar!

Bekijk de aflevering hier

Het zoontje blijkt in de klas te zitten van onze buurvrouw die juf is op de basisschool in Braize. Wat spreekt dat ventje snel en mooi Frans! Helaas is dat niet te zeggen van zijn ouders. Gevolg is dat hun jongste zoon het woord moet doen als er gecommuniceerd moet worden. Als voorbeeld zag je hoe hij de hoorn in zijn handen krijgt geduwd als de wasmachine het heeft begeven en hij een en ander aan de verkoper van het apparaat moet uitleggen. Dat hij niet had mogen zeggen dat de elektriciën een draad had doorgeknipt, krijgt hij na het gesprek op zijn brood, och arm...

Ik zal de laatste zijn om kritiek te hebben, want o, ik heb zelf heel wat gestunteld hier in 'den vreemde', en nog... Maar goed, daar kom ik nog wel eens op terug, haha.

Om een of andere vreemde reden weet men altijd mensen te vinden waarbij de taal een groot probleem is of het geld bijna op is, of de benodigde vergunningen maanden op zich laten wachten. En soms alles tegelijk. Je moet dan wel over een fikse dosis humor, uithoudingsvermogen en moed beschikken om je hier doorheen te worstelen en niet in wanhoop een windbuks onder de neus van de burgemeester te duwen, je voorgoed te verliezen in goedkope wijn of je boeltje in te pakken en de aftocht te blazen.

Vanavond een gezin dat naar de Dordogne vertrekt. Hun motto is: 'Ik vertrek, maar dan voorbereid'. Er kan niks meer misgaan, wordt ons beloofd. Nou, het zal mij benieuwen!



vrijdag 26 oktober 2012

Ik haat shoppen



Het nadeel van sociale media is, vind ik, dat iedereen altijd zo vrolijk moet zijn. Kijk eens hoe fijn mijn vakantie is en vind je het ook niet leuk dat ik zoveel bier heb gedronken? Like me, like me.

Ikzelf zit ook op Facebook en op Twitter. Daarnaast heb ik een pagina aangemaakt op Facebook voor onze chambre d'hôte. Maar eigenlijk staat het me niet aan. Want vooral bij die laatste pagina moet je dus regelmatig reclame maken voor jezelf. Kijk eens hoe mooi het hier is, kijk eens hoeveel mensen het leuk vinden bij ons... Hm, niet echt mijn stijl.

Zo houd ik ook niet van een gastenboek in de chambre d'hôte, want wat verwachten mensen nu? Dat daar eerlijk in staat dat ze de gastvrouw maar een raar mens vinden of dat de koffie te sterk was? Natuurlijk niet. Alles is even fantastisch en heerlijk, en zo niet, dan scheurt de gastvrouw de pagina er gewoon gedecideerd tussenuit.

Het is een fake wereldje, lieve kijkbuiskindertjes.

En toch doe ik er ook aan mee. Waarom? Misschien hoop ik ooit 's iemand tegen te komen die tweet dat hij niets van deze wereld snapt of een vrouw die op facebook eerlijk bekent niet van feestjes te houden of die shoppen (het woord alleen al) haat.
Gewoon, iemand zoals ik.

Zulke vriendinnen heb ik wel, gelukkig. Maar ja, die griezelen dus weer van facebook en twitter.
En op Skype zitten ze ook nooit. (hint...)

Kijk, en dan is het toch weer leuk om een blog te hebben waar je dat allemaal op kwijt kunt. Zonder 'like'-button of mogelijkheid om te retweeten.
Ik heb gezegd.

vrijdag 17 augustus 2012

Het vervolg van de kippetjes

Toktoktok
Dit hadden we veel eerder moeten doen: kippetjes nemen. Wat zijn ze leuk. Een tuin vol gezelligheid!
We hebben er vier uitgezocht daar in die grote stinkende hal. Maar eerlijk gezegd ging het zo snel, dat ik betwijfel of we daadwerkelijk de vier hebben die we in eerste instantie aanwezen. Er zit er eentje bij, die heeft echt achteraan in de rij gestaan bij het uitdelen van de positieve uiterlijkheden... haha... Een miniscuul kammetje op haar hoofd, flodderige zwarte veren aan haar poten en ze waggelt als een eend...
We noemen haar dan ook Henk, wie meer uitleg belieft moet maar even mailen, want het is een nogal persoonlijk verhaal en we willen het onze oude werkgever die veel gelijkenissen vertoont met dit kipje niet aandoen dat hij hier publiekelijk te schande wordt gemaakt. Oeps, nu heb ik het toch verklapt... Ach nou ja, ingewijden weten over wie ik het hier heb, maar daar blijft het bij.

Dan heb je Rooie Sien; een prachtig kippetje dat een beetje de taken van de absente haan op zich heeft genomen. Sien is de geboren leider en bepaalt wanneer er gegeten en geslapen wordt. Verder heeft ze echter niet veel in te brengen en ze krijgt er af en toe flink van langs van haar gezusters.
De derde noemen we Helene, want die heeft mooie benen. Een echte dame in de dop, met een tooi van rode veren rond haar halsje en een ferme tred met haar lange slanke benen. Heel wat knapper dan nummertje vier, maar daar hebben we nog geen naam voor kunnen verzinnen. Er worden me hier en daar al behoorlijk wat namen ingefluisterd, van Beppie en Kluts tot Josefien en Annie, maar we zijn er nog niet helemaal uit. Het moet wel op het kippetje slaan, anders onthouden we het niet!

Koos los tussen de kipjes zit er voorlopig nog niet in...

Tussen Koos (onze boxer) en de dames, gaat het helaas nog steeds niet zoals wij het graag zouden zien: samen dartelend en liefkozend rollebollend over het groene grastapijt... Vergeet het maar! Koos wil er achteraan en net zolang waarschijnlijk totdat ze erin blijven. Dus voorlopig houden we beide partijen maar even goed gescheiden... jammer, jammer...

Flauw hoor...


Natuurlijk brengen de kippen een hoop gezelligheid met zich mee, maar het is ons ook te doen om de eitjes. Biologischer en verser kan gewoon niet! Normaal gesproken gaan kippen eieren leggen als ze zo'n maand of zes oud zijn. Bij aanschaf werd ons beloofd dat ze zeer binnenkort aan de leg zouden gaan, dus je begrijpt dat we elke dag wel 27 keer in het speciaal daarvoor bestemde legkastje gingen koekeloeren. Een handig systeem trouwens, je tilt gewoon het dakje eraf en je haalt zo de eitjes uit het nest. Tenminste, als er wat geproduceerd is.

De eerste die ons met een eitje verraste was Sientje. Op een zonnige ochtend hoorden we een hoop kabaal in het hok. Het leek wel of er een bouwvakker aan het werk was. Het bleek Sien. Ze smeet het hooi alle kanten op en stampte met haar poten op de grond en bonkte met haar lijf tegen de wanden. Tenminste, dat denk ik, want van buitenaf kun je niets zien. Het duurde werkelijk een uur voordat madam haar ei had gelegd, wat vooraf gegaan werd met een hoop zielig gepiep en getok. Pfff, ik kreeg het er zelf benauwd van... Uiteindelijk, na een lange stilte, volgde een lange uitroep van geluk uit het nestkastje... TOKTOKTOKTOK Het ei was gelegd! Chapeau!
Wat mooi als je even later met een nog warm eitje in je handen staat, niet te geloven!
De dag erop verliep het allemaal gelukkig wat soepeler.

Helene volgde een weekje later, ook zij vond het eerste ei een heel drama en was bijzonder onthutst over dit natuurlijk geweld. Sien stond Helene liefdevol bij en bleef dicht bij haar in de buurt om haar erdoorheen te tokkelen. Heel lief.
Elke ochtend leggen ze nu braaf na elkaar een eitje.
Het wachten is op Henk en de kip zonder naam. Het zal mij benieuwen...

Hm, van wie is die linkse?








maandag 6 augustus 2012

Kippetjes

Het kippenhok zit in elkaar...













Eind vorig jaar besloten we kippen te gaan houden. Een stuk of vier leek ons wel een mooi aantal. Aangezien we allebei geen enkele ervaring met deze beestjes hadden was het dus zaak om mezelf daarin te gaan verdiepen. Via internet uiteraard. Zo kwam ik te weten dat prioriteit nummer één was: geef vossen, marters en andere roofdieren geen kans toe te kunnen slaan. Want zo'n lekker kluifje ruiken ze van grote afstand. En het stikt hier echt van deze gemene kippendieven, dus een goed hok was van belang. Via een webwinkel kocht ik een kippenhok dat binnen enkele dagen als bouwpakket geleverd werd. Het in elkaar zetten, samen met Rens, viel me honderd procent mee. Geen Youp van het Hek-taferelen (Ikea) of dat soort ongein!

Maar ja, dan ben je er nog niet. Waar moet het hok staan? Moet je ook een ren maken? Hoe moet dat met Koos, onze boxer? Dat laatste is en blijft een heet hangijzer bij al het levend spul dat we in huis willen halen. Koos is een schat van een beest, doet geen vlieg kwaad, maar levende beesten vind hij té interessant. Daar wil hij mee spelen en achteraan gaan. Niet om op te eten of te doden. Nee, gelukkig niet. Maar hij ziet zo'n beestje als een speelgoedje. Wat we ook hebben geprobeerd, hij blijft te enthousiast.
Alles bij elkaar een paar dingen waar we niet uit kwamen, dus lieten we het eerst maar winter worden, want inmiddels was het al november... En om nu gelijk al geconfronteerd te worden met diepvrieskip leek me geen prettig vooruitzicht (gelukkig maar, want het is berekoud geweest afgelopen winter!).

In de lente kregen we weer de kriebels, nou ja, ik in ieder geval. Ik wilde kippetjes. Dus werd er een plek uitgezocht in de tuin. Met de achterkant naar de koude wind toe (noordwesten) zodat de schatjes het niet te koud zouden krijgen. Een beetje in de buurt van ons huis in de hoop dat de vos dan minder snel toe zou durven slaan. En om die kans nog kleiner te maken legde ik onder het hok nog wat afrastering dat we over hadden toen we de tuin omheinden. Wie wat bewaart die heeft wat!
De volgende stap is dan natuurlijk de vloerbedekking uitzoeken. De dames zouden denk ik het liefst tegels willen, dus heb ik nog wat oude tomettes uit de schuur gehaald.

Vaste vloerbedekking voor de dames... tôk




Koos kan niet wachten...

En uiteraard een grasveldje rondom het huis. Zodat er binnen snavelbereik wormpjes gepikt konden worden.
En een schilderij (made by Annette) van een haantje want een echte leek me niet zo fijn voor de gasten die willen uitslapen...
Een voerbak en een drinkbak aan een draadje, zodat de boel een beetje schoon blijft.
Een legstok, afgerond aan de bovenkant. Eentje die mooi horizontaal loopt anders gaan de kippen ruzie maken wie bovenaan mag zitten...
Ja, je moet aan veel dingen denken hoor!
Tja, en dan de kippen nog... Hoe moet dat als we naar Nederland zijn of een ander exotisch oord?

Weer een twijfelmoment. Jee, ons huis kochten we in een week tijd (zie emigratieverhaal), maar het kopen van kippen kost ons zowat een jaar! We durfden het niet aan buren te vragen. Niet dat we bang van ze zijn, maar het is nogal een gedoe. Eten en drinken geven elke dag, hok openmaken en dichtmaken 's ochtends én 's avonds. En dan sla ik de persoonlijke gesprekken met de kippetjes maar over, want ik ga ze namelijk Nederlands leren, dus Frans zit niet in hun pakket. De volgende dag al kwam er een oplossing. Aline, de secretaresse van de burgemeester, kwam toevallig even buurten en stelde het zomaar zelf voor. Nou, probleem opgelost! Kippen kopen!
De volgende woensdag vertrokken we naar de markt in Sancoins waar in een grote hal hele kuddes kippen, ganzen, konijnen en andere beesten te koop worden aangeboden. Je ruikt de hal al op een kilometer afstand, niet te missen!

Hm, niet echt een prettig kippenparadijs hier!


Hier zaten onze kippen in...


En in deze doos werden ze gepropt... ach...


Volgende keer meer...

vrijdag 27 juli 2012

Nee, groene vingers heb ik niet. Wel jeukende vingers...


De moestuin zag er zo veelbelovend uit... ach...

Dit jaar heb ik, na jarenlang vruchteloos (...) geploeter in de vette klei, voor het eerst moestuinbakken in gebruik omdat het maar niet wilde lukken met het tuinieren. Daar heb ik al eerder over geschreven. Wat was ik enthousiast... In het begin...

Alle kool- en slaplantjes groeiden al snel tot volwassen hoogtes en trots plaatste ik foto's. Kijk mij eens voortvarend te werk gaan, wow!
Maar ja, je voelt hem al... De prachtige veelbelovende bloemkolen en broccoli werden langzaam maar zeker steeds grauwer en groeiden nauwelijks meer.
Daar heb ik natuurlijk geen foto's van, haha.
Ook alle andere kolen zaten na een tijdje vol gaten, niet om aan te zien. De koolvlieg, denk ik.

De sla zag er wel prachtig uit en smaakte ook heel goed. Alleen kregen Rens en ik een soort van buikgriep waar we maar niet vanaf kwamen, dus sla werd van het menu geschrapt. De composthoop was er blij mee.
Nou, toen begon het in juni eindeloos te regenen en lieten de tomatenplantjes het stuk voor stuk afweten. In totaal twee zielige tomaatjes gescoord...

Zielige tomaatjes

Moet ik doorgaan? Zucht...
Nu staan er nog courgettes, rabarber, worteltjes, radijsjes en dat soort zaken hun best te doen. Hm, de worteltjes zouden volgens mij al geoogst moeten worden, maar als ik iets dieper graaf zie ik  alleen maar zwaar vervormde zielige oranjebleke stompjes.

Dit worteltje moet gereanimeerd worden!


Moeten wij hier het hele jaar van eten? Nou, ik dacht het niet. Ben je uitgelachen? Dan komt hier het ergste...
Op een gegeven moment had ik zaadjes gezaaid met de bedoeling prachtige blauwe bloemetjes te scoren die ik dan volgend jaar overal en nergens zou kunnen planten. Elke dag werden deze zaadjes met liefde verzorgd, bewaterd en toegesproken. Algauw kwamen er groene sprietjes die in de loop der weken uitgroeiden tot mooie frisgroene blaadjes. Goed zo, plantjes, dat gaat de goeie kant op. Ga zo door!

Myosotis oftewel blauwe bloemetjes. Tenminste, dat was de bedoeling!

Toen ze groot genoeg waren om over te planten in potjes overkwam me echter iets heel vreemds. Ik had al zo'n plantje of zeven verhuisd toen ik het toch wel vreemd vond dat mijn vingers zo begonnen te jeuken en mijn arm ook. Zitten er zoveel muggen hier of hoe zit dat? Toen viel het kwartje...

Brandnetels dus.

Ik had wekenlang brandnetelplantjes zitten opkweken. Brandnetels!!! Waar we er al zoveel van hebben, twee meter hoog. Niet te geloven. Zelfs ik ben nu van mijn geloof gevallen.

Als klap op de vuurpijl kwam buurman zojuist even wat brengen van zijn moestuin... Een zak vol knapperig groene sperziebonen en een fikse sappige komkommer.

Kijk, zo had ik het voor ogen. Toch eens te rade gaan bij die buurman...

Kan iemand mij vertellen wat ik verkeerd doe?




maandag 2 juli 2012

De paalhut is klaar!


Zo begon het een jaar geleden; een paar palen op beton en bouwen maar! De waterpas die je hier ziet hebben we veel nodig gehad.

Inmiddels is het project een heel eind gevorderd.
In de lente zijn we begonnen met het geraamte van de hut, zoals je op deze foto kunt zien... De oplettende kijker heeft al opgemerkt dat het dak er ook al op zit. Jahaa, très bien! Komt omdat ik geen foto meer kan vinden van een skelet zonder dak (klinkt vreemd). Misschien wel nooit gemaakt. Je ziet, ik ben een warhoofd...
Maar goed, we doen net of we hier geen dak zien...

Vervolgens moest er voor een dak gekozen worden, maar wat voor dak? Eerst dachten we aan dakpannen, daar hebben we er namelijk nog een heleboel van in de tuin liggen. Nog iemand belangstelling? Maar dat leek me niet alleen een hoop werk maar ook erg zwaar voor de rest van de hut. En waarom moeilijk als het makkelijk kan? Bij een bezoek aan een bouwzaak ontdekten we iets wat we nog niet kenden: een soort golfplaten dak, maar dan van ander materiaal; bitumen. Heel makkelijk om te bewerken en je hebt hierdoor weinig hout nodig, want het zijn platen van zo'n twee meter bij 98 centimeter die grote stukken overlappen... als je begrijpt wat ik bedoel.

Met speciale spijkers met een extra grote kop spijker je die platen vast. In no time zat het dak erop. Zie hierboven, ha!
Vervolgens moesten de zijkanten nog dichtgetimmerd worden. Maar waarmee? Gewoon met houten planken leek ons niet mooi. Het moest iets zijn dat natuurlijk aandeed. Tijdens een bezoek aan een houthandel kwamen we croutes tegen, dat zijn de buitenkanten van, in dit geval, de eik. De schors, zeg maar. Niet al te duur en precies wat we voor ogen hadden. Hop, drie maal met het aanhangwagentje op en neer en de buit was binnen.


Toen kwam een superleuk werkje. Nee, niet cynisch bedoeld, ik meen het. Samen de zijkanten dichttimmeren. Behalve dan daar waar de ramen en ingang moesten komen, natuurlijk. Wat is het leven toch simpel eigenlijk.
Voordat we het wisten was het klaar.



Nu nog behangen en vaste vloerbedekking uitzoeken... grapje...

Maar alles bij elkaar was het minder werk dan we dachten.
We gaan de boel nog wel verder afwerken; een afdakje, wat randen mooier maken, dat soort dingen.

TJa, en dan? Heeft iemand nog suggesties?

Hier volgen nog wat foto's...













raampje voor
raampje na

zoekplaatje

vanuit de achterkant gezien


Koos, die zo graag naar boven wil

maar voor hem is dit geen optie, hehehe

dinsdag 26 juni 2012

Bouw van de paalhut oftewel cabane sur pilotis...

maquette paalhut

Een jaartje geleden werd ik op een ochtend wakker met een opeens zeer dringende wens: 'ik wil een paalhut'. Nou ja, vreemd natuurlijk, haha...
Toch besloten we deze plotseling opgekomen gedachte serieus te nemen en er eens goed over na te denken. De ruimte ervoor hadden we in overvloed.

oude foto van de tuin


Geen buren die er last van zouden hebben en wat is er mooier dan daar midden in de natuur te zitten, omringd door bomen, planten, het concert van honderden vogeltjes en wie weet af en toe een hertje dat komt buurten.

Om alvast 'droog' te oefenen priegelden we een maquette in elkaar. Rens het stevige onderste gedeelte en ik het wiebelige bovendeel. Leuk! We gaan door!
Met het gratis te downloaden tekenprogramma SketchUp ontwierp ik onze droomhut. Jaaa, zelfs een digibeet als ik kan het, dus dan kan iedereen het! Jij ook!

ontwerp paalhut

Al doende werden we alleen maar enthousiaster, dus gingen we eens rondneuzen en informatie vergaren. Hoe zet je de palen in de grond? Gewoon in de grond meppen of in beton? Dat laatste was toch niet zo verstandig lazen wij op internet, want hout in beton gaat rotten. Wat nu? Uiteindelijk hebben we de palen op beton gezet.
Binnen no time stond het onderste deel stevig met zijn pootjes op de klei, euh, beton...

passen en meten...

Verder hadden we helemaal geen verstand van bouwen en hebben we al onze kennis en kunde van internet geplukt. Of hier en daar rondgevraagd. En natuurlijk een beetje logisch denken van onszelf erbij.
We wilden iets dat in ieder geval een jaar of vijf overeind zou blijven staan en zoveel mogelijk in de omgeving zou passen. Dus geen kant-en-klaar gefabriceerde blokhut op palen, alsjeblieft niet!

platform paalhut


Dit jaar hebben we de draad weer opgepakt en zijn we verder gaan bouwen.
Daarover de volgende keer meer!





woensdag 30 mei 2012

Moestuinbak op poten

Moestuinbakken op poten

Wat een uitvinding, zo'n moestuinbak... Na drie, vier jaar proberen had ik de moed al opgegeven om ooit nog zelf voor een milieuvriendelijk, biologisch maaltje te kunnen zorgen. Al mijn noeste arbeid werd niet beloond. De jonge slaplantjes werden gewoonweg kaalgevreten door de slakken en de tomatenplantjes kwijnden de een na de ander weg door onduidelijke ziektes. Of het had weer te veel geregend of het was weer te droog. Ik wist het gewoonweg niet meer.

Tot ik op internet bij toeval op de site van Jelle en zijn Makkelijke Moestuin terechtkwam. Het hele idee van een moestuinbak kwam me gelijk erg sympathiek over. De manier waarop hij het beschreef stond me aan. Geen betweter met jarenlange ervaring maar een jongen die op zijn veertiende jaar besloot te gaan tuinieren omdat het hem wel een aardig idee leek om zelf tomaatjes te zien groeien. Van zijn moeder kreeg hij een boek 'Square foot gardening' dat door een Amerikaan was geschreven en dat sprak hem erg aan. Ziedaar, de Makkelijke Moestuin was een feit. Beetje bij beetje werkte Jelle de ideeën verder uit. Het principe is simpel. Zorg voor de juiste mix: vermiculiet, turfmolm en compost.

Vermiculiet


Doe dit in een bak van 1.20 x 1.20 meter. Maak een raster van 16 vakjes. Klaar is Kees!
Nou ja, de voorbereiding kost natuurlijk wel wat meer tijd dan ik het hier voorstel, maar zogauw de bakken met inhoud klaarstaan heb je het belangrijkste werk gedaan en is het verder alleen nog maar kicken! Want nu mogen er plantjes in en zaadjes.

In maart ben ik begonnen en inmiddels eten we iedere dag uit de tuin c.q. bak. Voornamelijk sla, maar ook raapsteeltjes, jonge spinazieblaadjes, aardbeien, munt voor de thee en kruiden als peterselie, basilicum en bieslook. Heerlijk vers en altijd bij de hand.


Verser kan toch niet?

Geen akelige ziektes, slechts een paar slakken (en geen tientallen), geen gespit en geschoffel. Kortom, een ideale manier van tuinieren. Dat de mix een schot in de roos is, kon ik al snel zelf ondervinden. De eerste bak die ik gemaakt had was gevuld met vermiculiet die ik in Nederland gekocht had. Maar ja, dat was een zak van 100 liter, dus daar had ik er maar een van meegenomen. Hier in Frankrijk kon ik in het begin geen adres vinden dus mengde ik de mix met iets anders. Na een paar weken zag je het verschil in resultaat al! In de eerste bak zaten dezelfde slaplantjes en koolplantjes als in de tweede bak, maar in de eerste waren ze (niet overdreven) drie keer zo groot. Daarbij zagen de plantjes er een stuk beter uit. Nou, volgend jaar ga ik de mix van de tweede dus vervangen. Inmiddels heb ik een paar adressen gevonden waar je wel vermiculiet kunt kopen en dat zit dus ook in de overige twee bakken.

In het begin is het wel wat werk en is het best een investering, maar als alles er staat, dan kun je jaren vooruit, want alleen de compost moet regelmatig aangevuld worden. Je kunt ook kleinere bakken maken natuurlijk, voor op 'n balkon, in een klein tuintje of bij de keukendeur.

Goh, het lijkt wel of ik aandelen heb, hehehe. Tot de volgende keer!



woensdag 16 mei 2012

Een tuin op poten

moestuin op poten
Eens kijken of ik nog kan schrijven.
Tja, het is inmiddels alweer zo'n tijd geleden dat ik een blog heb geschreven dat ik een beetje koudwatervrees heb ontwikkeld, haha.
Ik heb de afgelopen weken niet stilgezeten. Veel redactiewerk onder andere, maar ook een 'moestuin op poten' op poten gezet... Ja, dat is een aparte zin, dat moet ik even uitleggen.
Ik ben gek op moestuinen. Niet alleen vanwege de opbrengst, maar ook het gedoe eromheen. Het zaaien en oogsten en alles wat ertussenin zit.

Eerste moestuin... 

Tot dit jaar ging dat altijd mis. Net als mijn strijd met naaimachines (zie eerdere blog) had ik een strijd met  
moestuinen. De opbrengst van de laatste keer was nauwelijks genoeg voor één maaltijd. Terwijl er zoveel werk in zat!
Nou ja, de slakken, vogeltjes, konijnen en weet ik veel wie nog meer hebben er wel heel veel plezier aan beleefd, dat dan weer wel.

Maar de magere opbrengst was niet alleen aan vraatzucht te wijten. Ook aan onkunde. Van mij.
Zo heb ik met veel geduld en liefde vermeende meloenenplantjes begeleid van babyzaadje tot forse plant om dan tot de afgrijselijke ontdekking te komen dat het hier om een onverwoestbaar stuk onkruid ging waarvan er verderop wel 62.000 stonden. Tja, buurman kon zijn lachen amper inhouden toen ik hem met trots mijn pas ontgonnen moestuin liet zien toen wij hier net kwamen wonen. Vergeleken met die van hem was dit maar een zakdoekje, en later zag ik hem weleens stiekem van een afstandje gluren tussen de bosjes om te kijken of het nog wat werd, om vervolgens verslag uit te brengen bij zijn vrouw. O, wat zullen ze gelachen hebben om mijn gekneutel.

Maar nu is alles anders, ha!
Nu heb ik een lijfboek: De makkelijke moestuin. Met veel dank aan Jelle staan er inmiddels vier serieuze moestuinbakken waar van alles welig in tiert. En geen slakken, konijnen of wie dan ook die daarvan kunnen knabbelen, want ze kunnen er lekker niet bij.
Geen gespit en geschoffel, geen minzaam gelach van de buren. Wat een weelde...

Wordt vervolgd...









donderdag 22 maart 2012

Gewei in de wei




hee, poppelepee... Daar ben ik weer.
Tijdje niet meer geschreven. Ik kreeg al mailtjes van ongeruste volgers. Ha, ik leef nog! Nee, er was niets aan de hand, hoor. Gewoon. De winter is voorbij en dan is er weer een hoop te doen hier. Leuke dingen vooral.

En we zijn naar Nederland geweest. Sorry als we niet langs zijn geweest, maar onze grootste zorg was mijn moedertje. Gelukkig gaat alles weer goed en konden we na een gestrest weekje terugvluchten naar het heerlijke Isle et Bardais. Wat een rust, wat een heerlijke rust hier! Omdat we een dag eerder terug waren dan verwacht hadden we nog een dagje 'vrij' want onze Koos konden we nog niet ophalen. Zijn een dagje in Bourges geweest waar France 3 met tv-opnames bezig was. Dus voor we het wisten zaten we als publiek te blauwbekken onder de kathedraal. De volgende dag bij ons houtkacheltje naar onszelf zitten kijken. Wel apart...

Ik denk dat ik wat minder ga bloggen nu de gasten weer binnendruppelen en het zonnetje zo uitdagend schijnt. Genoeg te doen. Binnenkort gaan we kippetjes houden. ik heb, met hulp van Rens, moestuinbakken gemaakt. Zie de site van Makkelijke moestuin. Een geweldige uitvinding voor de luie tuinier! Binnenkort zal ik wat foto's plaatsen.

Rens heeft overigens nog een gewei gevonden. Gewoon in de wei... haha. Er zijn mensen die zich een ongeluk zoeken en na jaren nog geen miniscuul geweitje tegen het lijf lopen. Rens daarentegen loopt gewoon een eindje om met Koos en denkt: wat zie ik daar toch liggen? Een helft van een gewei dus. Een paar uurtjes later gaat hij toch maar eens daar in de buurt kijken, want een hert met maar een tak op zijn hoofd is ook geen gezicht, toch? En ja hoor, daar ligt nummertje twee parmantig te glanzen in de zon. Some guys have all the fun...
Ik doe er maar een foto bij, voor de ongelovige Thomassen onder ons, maar het viel niet mee om dit vast te leggen, zeg. Ik vind het maar een macaber gezicht, zo'n gewei zonder hoofd. Maar eh, voor alle duidelijkheid, in ons huis geen hertenhoofd aan de muur, hè? Ik hoef niet uit te leggen waarom, lijkt me...

Een heerlijk lentegevoel toegewenst!

maandag 20 februari 2012

Een pareltje langs de weg...


Tja, soms kom je iets tegen, per ongeluk, tijdens het surfen op internet... Je leest het en er verschijnt een grote grijns op je gezicht. 
Dat overkwam me bij het lezen van onderstaand verhaaltje, geschreven door Andries Wijnker. Ik moest het gewoon aan je laten lezen. Voor de zekerheid heb ik de toestemming van Andries gevraagd, die ik verder helemaal niet ken. Zijn reactie was erg positief. 
Ik zou het leuk vinden als je me laat weten wat je ervan vindt.

Gezond verlangen

Een hele bak vol, zo zie ik het graag. Witte kool. Check. Sjalotjes, appel, mango. Check. Groene peper, kokos, fijn geknipte koriander, alles zit erin. Met een zwierige zwaai plaats ik de koekenpan op een laagbrandend pitje. Pinda's erin, cashewnootjes. Zachtjes roosteren en straks knapperige taugé erbij. Dit belooft een klein feestje.

Ondertussen snijd ik een citroen doormidden. Net als ik hem wil uitknijpen boven mijn salade, zie ik hoe een geel vitamientje zich met een zuur gezicht aan de schil ontworstelt, over mijn hand rolt en met een boogje in de koekenpan belandt.

'Gloeiende, wat heet!' schreeuwt hij terwijl hij een veilig heenkomen zoekt op een nabij gelegen cashewnootje.

'Dat heb ik weer,' zucht ik terwijl ik snel het gas uitdraai.

Met opgetrokken knietjes overziet hij de pan. Geen uitweg. Ik besluit een helpende hand te bieden door een houten spatel bij zijn voetjes te houden.

'Ruikt wel lekker,' mompelt hij terwijl hij er onhandig opklimt.

Dicht bij mijn ogen houd ik hem stil en bekijk hem goed. Hij staart naar zijn beentjes die nu gestrekt voor hem liggen.

'Ik ben maar kort,' zucht hij.

'Pardon?'

'Ik ben veel korter dan ik dacht. Toen ik nog in de schil zat, wist ik niet waar ik ophield en de citroen begon, of andersom, maar ik ben dus kort.'

'Waarom ben je eigenlijk uit die citroen gekropen?'

'Het is saai daar. Alles is zuur en geel en iedereen doet niks anders dan blaken.'

'Blaken?'

'Van gezondheid, ja.'

'Maar dat is fantastisch toch? Zolang je...'

'...maar gezond bent, ' maakt hij af. 'Ik weet het, ik weet het, maar ik ben nog jong en ik wil ook wel eens wat anders. Avontuur! Vrij zijn!'

Ik knik.

'Kunt u me neerzetten?'

Ik laat de spatel naar het aanrecht zakken. Zo'n daadkrachtig vitamientje kan ik er goed bij hebben met de naderende winter. Even twijfel ik of ik hem op zal eten, maar dan zie ik mijn salade en overtuig mezelf dat die zo ook al heel gezond is. Het vitamientje balanceert nu op de rand van de afgrond. Dat wil zeggen; hij loopt langs de gootsteen. Ik besluit mijn taugé te bakken.

'Meneer?' hoor ik na een tijdje.

'Meneer, ik voel mij niet zo lekker.'

'Dan had je in mijn salade moeten zitten,' grap ik trots.

'Meneer!'

Aan het hese geluid hoor ik nu dat het menens is. Ik kijk op en zie hem liggen, vlak naast het vaatdoekje. Hij ziet bleek.

'Wat is er met mij aan de hand?' vraagt hij.

Ik schuif hem voorzichtig weer op de spatel.

'Ik denk dat je vervliegt,' zeg ik.

'Is dat ernstig?'

Even ben ik stil en slik.

'Nee, dat is niet ernstig. Alle vitamientjes die vrij zijn, vervliegen vroeg of laat.'

'Ik ben vrij hè?' fluistert hij en begint voorzichtigjes te glunderen, tot hij opeens poef! verdwenen is.

Ik staar naar mijn lege spatel.

'Dag jongen,' fluister ik.

Even later valt mijn blik op de taugé en begin ik zelf te glunderen. Lekker knapperig, precies goed.


Andries Wijnker

http://www.kortverhaal.com

donderdag 16 februari 2012

Apparaten en ik gaan niet goed samen


Apparaten en ik gaan niet goed samen. Bij sommige heb ik inmiddels besloten dat het zinloos is om nog langer samen door het leven te gaan. Zoals de naaimachine.

Mijn eerste was een Singer, zo’n tafelmodel met ijzeren onderstel, waarbij je met je rechtervoet de boel in gang zette. Gekregen van een vriendin en alleen al prachtig om naar te kijken. Er zat een laatje in waarin een boekje lag dat volgens mij geschreven was kort nadat de boekdrukkunst uitgevonden was. Daarin stond precies beschreven hoe het apparaat werkte. Ik ken het bijna uit mijn hoofd. Het heeft niet veel geholpen. Na jaren stoffig in een hoek van de kamer te hebben gestaan heb ik hem aan de paters gegeven die hem met liefde op zouden lappen waarna hij een nieuw leven kon beginnen in Afrika. Waar ze hopelijk handiger zijn met naaimachines dan ik.

Later kocht ik, bij een kringloopwinkel, een heuse elektrische. En weer lag ik al snel met het apparaat in de clinch. Echt, zoveel vraag ik niet, ik wil alleen een zoompje maken in een gordijn of tafelkleed, ik hoef geen mantelpakjes of driedelige kostuums... Maar zelfs het allereenvoudigste schijnt me niet gegund te zijn. Na nog geen vijf minuten breekt de draad of naald of beide. Of, nog erger, na een zoom van drie meter kom ik erachter dat de bovenkant er dan wel mooi strak uitziet, maar aan de onderkant van mijn werk heeft zich al na een decimetertje een grote klomp met draden verzameld dat me minstens een half klosje garen kost. Mozeskriebel!

Ik weet dat het iets met de spanning op de draden te maken heeft en probeer dat dan te verhelpen door aan allerlei dingetjes te draaien, van links naar rechts en weer terug en dan nog maar een beetje meer naar rechts. Daarna moet ik al die drie meter (min tien centimeter) draad weer uit mijn werk zien te peuteren. Vervolgens moet ik opnieuw de bovendraad door alle openingen halen waar zo’n draad (volgens mij) doorheen moet. En tenslotte, zucht, haal ik het spoeltje eruit om ook de onderdraad weer te plaatsen waar hij hoort. Klaar.

Ik trap op het gaspedaal...

Takketakketak. Krak, zjoef.

Draad gebroken. Ja zeg! Dit herhaalt zich een aantal keer totdat ik het, inmiddels oververhit, opgeef, de naaimachine aan de kant zet en de rest ouderwets met de hand afmaak. Kost me heel wat minder tijd dan al dat geneuzel...

Deze naaimachine heb ik pasgeleden hier bij de poubelles gezet, een plek waar alle glas-, papier- en huisvuilcontainers gezellig bij elkaar staan te stinken.  En ja hoor, niet veel later was hij al verdwenen. Zo doen wij dat hier op het platteland. Niks geen kringloopwinkels of tweedehandsmeubelzaken, gewoon naast het afval zetten en het word geheid meegenomen. 

Veel plezier ermee, zou ik zeggen. Ik doe het wel met de hand...

vrijdag 10 februari 2012

Spongebob



Sinds een jaar of twee heb ik een nieuwe hobby; schilderen. Via via kwam ik in contact met een heuse kunstschilder; Thibaud. Bij hem heb ik enkele maanden met plezier kennis gemaakt met acrylverf en kwasten. Nu eens geen muren en deuren die geschilderd dienden te worden, maar lekker kliederen op papier of doek. Een schat van een vent, Thibaud. In zijn rommelige atelier, verwarmd door een enorme houtkachel en begeleid door prachtige klassieke muziek, leerde ik de eerste kneepjes van het vak. Alles mocht en alles kon. Hijzelf werkte met olieverf, maar daar vond ik mezelf nog niet aan toe. Samen met een paar medecursisten hadden we de grootste lol. 

Omdat deze cursus voor mijn doen best wel prijzig was, ben ik er na een seizoen mee gestopt. Toch wilde ik, na een tijdje zelf geëxperimenteerd te hebben, meer leren. Dus toen ik Robert tijdens een schildersmanifestatie tegenkwam en zijn werk mij aansprak besloot ik weer les te nemen. Nu zou ik met olieverf gaan werken, dat leek me wel een uitdaging.

Robert bleek een impressionist in hart en ziel, en dat is toch even wat anders dan de vrije, ‘alles moet kunnen’-benadering van Thibaud.
Niets kon, zo leek het wel. Alles moest op de manier van de meester; de kleur, de verf, de manier van werken... En dat is wennen. Werd ik bij Thibaud aangemoedigd om dat te schilderen wat me op dat moment te binnen schoot, bij Robert riep dat verschrikte kreetjes op. Zogauw hij in de gaten kreeg dat ik ‘weer’ iets deed wat niet kon, rende hij met een lapje naar m’n werk toe en wreef mijn noeste arbeid in één veeg weg. Hoppa!
‘Bob l’eponge’ werd hij genoemd... Spongebob.
Daarna ging hij zelf aan het werk op míjn doek. Niet even, maar gerust een dik kwartier. Ik kon me een keer nog maar net bedwingen om hem niet te vragen er gelijk zijn naam onder te zetten. 

Ach, technisch gezien leer ik veel van hem, maar ik verlang toch stiekem terug naar de ontspannen sfeer bij Thibaud. Tja...

dinsdag 7 februari 2012

Reacties


Hallo trouwe volger, 


















Het zou kunnen zijn dat het je maar niet lukt om te reageren op een van mijn berichten. Ja, dat zou ik wel jammer vinden natuurlijk. Het is ook best een gedoe, dus ik kan me voorstellen dat het maar niet wil lukken. Ik zal proberen duidelijk uit te leggen hoe je kunt reageren. 

Klik op de titel van het bericht. Stel dat je wilt reageren op het voorgaande bericht, dan klik je dus op de titel ‘Onder de appelboom...'. Vervolgens zie je onderaan het verhaal en de reacties een wit veld waarin staat ‘Voer je opmerking in’. Hierin schrijf je hoe leuk je mijn verhaaltje vindt (hahaha).

Als je uitgeschreven bent, is het nog niet gedaan! Ja ja, hier gaat het dus vaak mis, beste volger. Hier denkt men vaak: 'Zo, mijn ei is gelegd, ik ben weer 's weg!' En dan heb je dus mooi voor niets zitten schrijven want er is niets vastgelegd... En dan denk je achteraf natuurlijk dat die rare Annette jouw reactie niet leuk genoeg vond. Zo krijg je vanzelf de grootste misverstanden. Kijk, dat wil ik dus in de toekomst voorkomen. We gaan verder...

Onder je reactie zie je staan: ‘Reageer als’. In het keuzemenu erachter kun je kiezen uit verschillende mogelijke accounts. Maar je kunt ook anoniem reageren of met je (verzonnen) naam, dat moet je helemaal zelf weten.

Nou, het is bijna zover, nog even op ‘publiceren’ klikken en je reactie wordt naar mij gestuurd. Dan ga ik kijken of ik het wel eens ben met de inhoud (nee hoor) en zet ik je reactie op mijn blog.

Voilà!

Mocht het om een of andere reden nog niet lukken, maakt niet uit, mail me dan maar even!