donderdag 26 januari 2012

Paalhut

Heb jij dat ook weleens? Dat je wakker wordt met een idee in je hoofd? Dat is zoiets moois. Waarschijnlijk heeft dat dan al een tijdje zitten broeden ergens in je hersenpan en floep, zomaar op een dinsdagochtend, komt het naar boven... Daar moet je gewoon iets mee doen. Vind ik.
Bij mij was dat afgelopen zomer het geval, ik wist opeens dat we een paalhut moesten bouwen in de tuin. 


koekoek... en nu nog waterpas zien te krijgen, hm..














Duh, een paalhut, zul je misschien denken, wat heb je daar nou aan? Dat weet ik eigenlijk ook nog niet precies, behalve dat je dan wel heerlijk omgeven wordt door de natuur en dat lijkt me te gek. Want in het achterste deel van onze tuin, nou ja, zeg maar grond, groeit alleen maar natuur. Ik noem dat geen onkruid, dat klinkt zo negatief. Het groeit en het bloeit dat het een lieve lust is daar. Zelfs herten en reeën en wie weet wie nog meer komen er graag en doen er zelfs een tukkie, dat kun je zien.
Dus eigenlijk voelde ik me wel bezwaard om daar de rust te gaan verstoren met het bouwen van een hut op palen. Maar aangezien wij geen elektrische apparaten gebruiken hoop ik dat ze het ons vergeven en het door de vingers willen zien.
Inmiddels staat het onderste gedeelte stoer in de klei. Zie foto.


De vloer ligt er ook al op, maar daar heb ik nog geen foto van. 




De rest moet nog komen, Rens moet eerst weer helemaal beter zijn, daarna gaan we vrolijk verder. Hoe en wat, daar hebben we nog geen idee van, maar dat zien we vanzelf. Want daar geloof ik echt in, dat er op het juiste moment het juiste idee komt.

Waarom ik dit nu vertel? Omdat Cilia, die ook een blog heeft, gisteren schreef over zelfvoorzienend leven. En dat spreekt me zo aan. Autonoom en zelfvoorzienend. Lijkt me een mooi streven, dat wijzelf ook langzaam maar zeker toe willen passen op ons leven. Maar daar bleef het niet bij. Gisteren stuurde Jelle mij een site die ook over zelfvoorzienend leven gaat. Jelle heeft zelf een website over het zelf op een makkelijke manier kweken van groenten. En op de site die hij me toestuurde vond ik een video die ik je niet wilde ontzeggen. Het gaat over een Amerikaanse architect, Michael Reynolds, die inmiddels al 35 jaar in de woestijn van New Mexico experimenteert met het bouwen van zelfvoorzienende huizen. Dus niet alleen qua water en energie, maar ook qua voedsel en overige benodigdheden. In feite hoef je nooit meer naar de winkel!

Kijk, daar word ik nu helemaal vrolijk van.
Echt kijken hoor, naar die video, zo indrukwekkend! 

dinsdag 24 januari 2012

Warme melk, bleh...

Als iemand slecht slaapt, ben ik altijd de eerste die met een berg goedbedoelde adviezen klaarsta.

Houd je vast:
Heb je al eens een kopje warme melk geprobeerd voor het slapengaan? Echt, dan val je zo in slaap.
Heb je het raam  wel openstaan zodat er frisse lucht binnenkomt?
Niet te zwaar tafelen, hoor.
Een glaasje van het een of ander wil weleens helpen!
Je hebt van die pilletjes, homeopathisch, kan geen kwaad, schijnen erg goed te werken heb ik gehoord.
O ja, en ontspanningsoefeningen, echt, moet je proberen, beginnen bij je tenen.
En niet piekeren, hoor! Nee, gewoon  papier en potlood op je nachtkastje en als iets je dwars zit: opschrijven.
Bla bla bla, wat weet ik het toch allemaal weer goed. Nee, aan mij heb je wat. Als mijn aanwijzingen maar gewoon opgevolgd worden slaapt iedereen een gat in de dag...



Jaaaa, je voelt hem al. Nu slaap ik zelf slecht en niets helpt. Gewoon niets. Warme melk, daar moet ik sowieso niet aan denken, bleh... Raam staat altijd al open en zwaar tafelen doe ik niet. Drank helpt niet, dat weet ik. En piekeren doe ik niet. Ja, als ik drie uur klaarwakker lig, dan wil ik soms wel gaan piekeren, maar dan vooral over hoe ik in godsnaam toch in slaap kan vallen.
Het enige wat helpt is er gewoon uit gaan en wat lezen of een stukje schrijven, zoals nu...

vrijdag 20 januari 2012

Ze lopen hier een beetje achter, volgens mij...

Vandaag is het 20 januari.
Staat er ergens in Nederland nog een kerstboom met lichtjes? Volgens mij niet.
Ja, misschien bij iemand op zijn balkonnetje of bij Ome Kees in de huiskamer die maar geen afscheid kan nemen van die gezelligheid. Maar normaal gesproken is met Driekoningen toch de bezem door het huis gehaald? En zeker over het dorpsplein?
Nou, hier niet.


Hier staat nog steeds elke avond tot diep in de nacht en vanaf heel vroeg in de ochtend de kerstboom op ons dorpsplein te staan. Met lichtjes en al. Ik word er gek van. Ik was juist zo blij dat de kerst hier in Frankrijk maar uit een dag bestaat: eerste kerstdag. Een tweede kennen ze niet, heerlijk. Lekker overzichtelijk.
Waarom dan dat gedraal met die boom?
Ik weet dat dat niet alleen hier het geval is. Heel Frankrijk is nog getooid in kersttakken en tierelantijnen. Met lichtjes in alle kleuren en met van die rare nepcadeautjes met een grote strik die aan iedere tak gehangen worden.

Onze burgemeester liep flink te mopperen over het resultaat van de versieringen in het dorp, hij vond dat het maar met de Franse slag was gedaan. Zo zei hij het niet, met die woorden, maar het kwam er wel op neer.
Van mij krijgt hij gelijk. Die slingers met lichtjes, hoe heten die ook alweer, worden lukraak in de takken gesmeten, lijkt het wel. Zonder enige structuur. Zo van, nou, het is dat het moet, maar van mij hoeft die onzin niet.
En daar moet ik dus twee maanden naar kijken.
Nog even en ik pak een zaag...

donderdag 12 januari 2012

Fit of kreupel?



Dit stukje heb ik zowat een jaartje geleden geschreven. Als je mijn eerdere blog 'Help, ik word oud' hebt gelezen zou je je haast afvragen of hier dezelfde persoon aan het woord is. Jawel, het antwoord is ja. Alhoewel ik inmiddels wat krakkemikkig in elkaar zit gaat het sporten nog best goed. Alleen hardlopen is een afgesloten hoofdstuk. Als ik dat doe kun je me daarna bij elkaar vegen...
----------------------------------------------------------------

Er zitten best wel wat voordelen aan om midden in de natuur te wonen, maar ja, je snapt het al; natuurlijk ook wat nadelen.
Een daarvan is, voor mij althans, het ontbreken van een fitnesscentrum.
In Breda, waar we ‘vroeger’ woonden was ik verslaafd aan deze sport. Elke week ging ik zeker drie keer. Weer of geen weer, met of zonder zin, ik ging.
Wat heb ik dat gemist hier. Ik was op een gegeven moment zo wanhopig dat ik me bijna inschreef voor het plaatselijke ‘sport’-avondje dat voornamelijk bestond uit bejaarde dames die in paartjes van twee  oude walsen dansten. Kun je nagaan...

Maar nu kan ik godzijdank in de verleden tijd spreken, want sinds kort is er ook hier, jawel, een sportzaal(tje) geopend.
De eigenaar, een Parijse ex-marinier, had het gelukzalige plan opgevat om zich, samen met vrouw en kroost, in onze contreien te vestigen. Na een supersnelle verbouwing van huis en gîte, metselde hij een gebouw in elkaar waar gesport kon worden.
Via vrienden kregen we dit heuglijke nieuws te horen en ik sprong met mijn luie spieren een gat in de lucht. Want na vijf jaar was er weinig over van mijn fitheid, bedroevend weinig.
Zo snel als mogelijk nam ik contact op met Jean-Dénis en maakte ik gelijk een afspraak. Ik ging ervan uit dat hij me de eerste keer wat uitleg zou geven om me bij volgende keren met rust te laten. Tenslotte had ik minstens tien jaar ervaring dus waar praten we over (dacht ik dus).

Dat ging toch even wat anders. Bij aankomst bleek dat ik de enige was en een uur lang heeft hij me alle hoeken van zijn sportzaaltje laten zien. Even op adem komen was er niet bij. Ik mocht een slokje water drinken en hup, gelijk weer verder. Halfkreupel kwam ik een paar dagen later terug in de veronderstelling dat hij zijn aandacht nu wel op anderen zou concentreren, maar niets van dit alles. Weer was ik de enige en weer werd ik een uurlang in een moordend tempo langs alle toestellen gedirigeerd, met als afsluiting vijftien minuten buikoefeningen. Mijn hemel, ik wist niet dat ik zoveel spieren in mijn lijf had! Ze protesteerden allemaal hevig en lieten me dat weten ook. Vooral de tweede dag na zo’n martelgang leek het of ik door een vrachtwagen overreden was. Alles deed pijn, hete douches en massages ten spijt. Nu begreep ik ten volle waarom Jean-Dénis me met een valse grijns toevertrouwde dat zijn tweede voornaam ‘sadist’ was.

Rens zag dit alles met lede ogen aan. Ook hij wilde graag iets aan zijn conditie doen en zoals het niet bestaande spreekwoord zegt: zien sporten doet sporten. Hij leefde zichtbaar mee met mijn afzien, maar dacht waarschijnlijk dat het bij hem niet zo’n vaart zou lopen. Dus...
Vol goede moed meldde ook hij zich aan bij ‘de sadist’.
Nu sporten we allebei, Rens voorlopig op maandag en donderdag en ik op dinsdag en vrijdag. Gevolg is dat wij nu om en om kreupel lopen.
Wel handig; als de een niet meer uit zijn stoel kan komen, kan de ander het overnemen. Maar het is wel te hopen dat dit van tijdelijke aard is natuurlijk, je moet er niet aan denken dat je zo de rest van je leven moet doorbrengen...

vrijdag 6 januari 2012

Help, ik word oud!


En opeens ben je halverwege de vijftig. Niemand die je even waarschuwt. Niets kun je eraan veranderen.
Als je je beklaagt, word je om je oren gemept met goedbedoelende clichés als: 'Ach meid, je ziet er tien jaar jonger uit' (nou...) of 'Het is maar een getal' (Ik geef toe, dat roep ik zelf ook altijd) of 'Je mag blij zijn dat je al zover bent gekomen' (Helemaal waar natuurlijk) of 'Je bent zo oud als je je voelt'. En dat laatste, lieve mensen, is nou juist mijn dilemma. Ik voel me oud.

Sinds een jaar of twee heb ik namelijk pijn. En ik was altijd gewend dat als je pijn hebt, dat dat dan vanzelf weer overging. De moeder van Rens zei vroeger altijd tegen haar zoon als hij een pijntje had: 'Gaat vanzelf weer over voordat je een meisje bent.' Rare uitdrukking eigenlijk, maar het had wel een kalmerende werking. Maar niemand kan mij nu kalmeren. Deze pijn gaat niet over, want die heeft te maken met slijtage. Nou, ben je mooi klaar mee: ik ben aan het slijten. Artrose in mijn onderrug.

Toen het niet vanzelf overging moest ik wel naar de huisarts. Niet fijn, want ik heb geen goede verstandhouding met haar. Zij wantrouwt mij hartstochtelijk. Ze heeft me zelfs al een keer gevraagd om een andere huisarts te zoeken omdat ik haar telefonisch om een herhaalrecept durfde te vragen. Iets wat mij in Nederland min of meer verplicht werd om te doen gezien de drukte van de praktijk, maar mijn Franse huisarts zag het als een valse manier van mij om goedkoop (want zonder bezoek aan haar) aan mijn pillen te komen.
Mijn pijntjes vond ze duidelijk toebehoren aan de categorie 'Er is niets met dat mens aan de hand, maar ze heeft aandacht nodig'. Ga er maar aan staan in je beste Frans.

De eerste paar keer werd ik dus naar huis gestuurd met lapmiddeltjes, pillen tegen de pijn of het advies een andere bureaustoel te nemen. Zowat een jaar later mocht ik foto's laten maken. En daaruit bleek dus die artrose. Tja, en daar heb je maar mee te leren leven. Punt. Dus nu heb ik altijd pijn in mijn heup. Soms wat minder en soms wat meer. Geen moedertjelief die tegen me zegt dat het vanzelf weer over gaat. Trouwens, die moedertjes van tegenwoordig lijken wel van elastiek gemaakt. Schoonmoeder loopt nog allerlei wandeltochten en sport een paar keer in de week en die van mij (al bijna 92...) springt, bij wijze van spreken, op de fiets om naar de Dappermarkt te crossen in hartje Amsterdam om met haar stuur vol boodschappentassen weer terug te racen. Nou ja, zeg...

maandag 2 januari 2012

La fleurette


Ja, zo kun je ook naar binnen...
Tot nu toe heb ik alleen vieze, oude foto's van ons huis laten zien. Niet iets om nou vrolijk van te worden. Van de chambre d'hôte heb ik nog niet veel laten zien. Dat gedeelte van het huis (het rechtergedeelte) hebben we eigenlijk als eerste opgeknapt, zodat we niet al te lang droge stokbroden hoefden te eten. Bij wijze van spreken dan. Alles bij elkaar zijn we daar toch nog behoorlijk lang mee bezig geweest. Ten eerste omdat we het meeste werk zelf hebben gedaan, wat behoorlijk bezuinigend werkt, mag ik wel zeggen. En ten tweede omdat de elektricien hier uit de buurt er (bleek achteraf...) verschillende klussen tegelijk op na hield.

De slimmerik, laten we hem maar Pierre noemen, ik wil hem niet gelijk brodeloos maken, wekte de illusie dat hij alleen en graag bij jou werkte, stalde overal zijn gereedschap en materiaal, deed wat dingetjes en vertrok dan doodleuk met een vrolijk 'A demain' om vervolgens weken later pas terug te komen. Grrrr. Ons achterlatend in de waan dat hij snel terug zou komen want hij had al zijn spullen achtergelaten. Niet dus. Die snodaard had waarschijnlijk ooit een partijtje gereedschapskisten en knutselmateriaal op de kop kunnen tikken die hij nu dus op al zijn werkplekken 'achteloos' liet staan. Want 'nee' zeggen tegen een nieuwe opdracht was net zoiets als 'nee' zeggen tegen Paris Hilton die jou een avondje uit vraagt. Ik zeg maar wat... Ja, en wij waren er ook mooi ingetrapt.

Nou heb ik een hekel aan 'medelanders' die beweren dat Fransen oplichters zijn en nooit op tijd komen, want dat is gewoon niet waar, maar dit ventje wist ons wel het bloed onder de nagels te roven.
En bellen had geen zin. Hij kende je nummer dus nam hij doodleuk niet op. Totdat Rens het een keer helemaal beu was, insprak dat er een groot probleem was, en boos ophing.
Tja, Pierre was wel een vakman en elektrische grote problemen moesten gelijk aangepakt worden. Dus binnen vijf minuten stond hij voor de deur. O, wat vals van ons. Want we hadden natuurlijk wel een groot probleem, dat was dat het zo niet opschoot, maar dat was dan zijn probleem weer niet.

Enfin, het heeft lang lang geduurd, maar uiteindelijk heeft hij zijn werk perfect gedaan. En zie hier de resultaten van al het gezwoeg en gezweet.


Zo, en nu even wat anders...
























Dat ziet er al beter uit, nietwaar?
Ik dacht, zo in het nieuwe jaar moet ik ook even wat 'schone' foto's laten zien. 

zondag 1 januari 2012

Een frisse start

Heerlijk, een nieuw jaar, nieuwe kansen!

Gisteravond ben ik bijna voor de bijl gegaan en was ik haast weer gaan roken. De reden? Tja, het klinkt raar, maar het lijkt wel of je iets mist als je niet rookt. Het is zeker niet de verslaving, want die is na drie maanden wel voorbij. Gewoon, het lijkt wel of je wat gezelligheid mist. Wat klinkt dat mutserig, maar zoiets is het wel. Mensen die nooit gerookt hebben zullen dit wel niet begrijpen.
Maar gelukkig vond ik het gewoon vies en na één trekje heb ik de sigaret snel uitgemaakt. Bah! 
Nu weer helemaal trots dat ik niet overstag ben gegaan.




Overigens heerlijke oliebollen gegeten gisteravond die we in Ygrande bij een cafeetje gekocht hebben. Dank je Hugo voor de goeie tip via facebook. Zoon Bert had al oliebollenmix meegenomen uit Nederland, want hier kennen ze dat niet. Maar ja, de keuken stinkt natuurlijk de volgende dag nog flink en dat is voor (Franse) gasten ook niet echt lekker. 
Die gaan vandaag trouwens ook weer terug naar Parijs na een weekje bij ons gebivakkeerd te hebben. 
Dus zometeen werk aan de winkel...
Iedereen nogmaals een heel goed 2012 toegewenst met vooral heel veel plezier!