donderdag 12 januari 2012

Fit of kreupel?



Dit stukje heb ik zowat een jaartje geleden geschreven. Als je mijn eerdere blog 'Help, ik word oud' hebt gelezen zou je je haast afvragen of hier dezelfde persoon aan het woord is. Jawel, het antwoord is ja. Alhoewel ik inmiddels wat krakkemikkig in elkaar zit gaat het sporten nog best goed. Alleen hardlopen is een afgesloten hoofdstuk. Als ik dat doe kun je me daarna bij elkaar vegen...
----------------------------------------------------------------

Er zitten best wel wat voordelen aan om midden in de natuur te wonen, maar ja, je snapt het al; natuurlijk ook wat nadelen.
Een daarvan is, voor mij althans, het ontbreken van een fitnesscentrum.
In Breda, waar we ‘vroeger’ woonden was ik verslaafd aan deze sport. Elke week ging ik zeker drie keer. Weer of geen weer, met of zonder zin, ik ging.
Wat heb ik dat gemist hier. Ik was op een gegeven moment zo wanhopig dat ik me bijna inschreef voor het plaatselijke ‘sport’-avondje dat voornamelijk bestond uit bejaarde dames die in paartjes van twee  oude walsen dansten. Kun je nagaan...

Maar nu kan ik godzijdank in de verleden tijd spreken, want sinds kort is er ook hier, jawel, een sportzaal(tje) geopend.
De eigenaar, een Parijse ex-marinier, had het gelukzalige plan opgevat om zich, samen met vrouw en kroost, in onze contreien te vestigen. Na een supersnelle verbouwing van huis en gîte, metselde hij een gebouw in elkaar waar gesport kon worden.
Via vrienden kregen we dit heuglijke nieuws te horen en ik sprong met mijn luie spieren een gat in de lucht. Want na vijf jaar was er weinig over van mijn fitheid, bedroevend weinig.
Zo snel als mogelijk nam ik contact op met Jean-Dénis en maakte ik gelijk een afspraak. Ik ging ervan uit dat hij me de eerste keer wat uitleg zou geven om me bij volgende keren met rust te laten. Tenslotte had ik minstens tien jaar ervaring dus waar praten we over (dacht ik dus).

Dat ging toch even wat anders. Bij aankomst bleek dat ik de enige was en een uur lang heeft hij me alle hoeken van zijn sportzaaltje laten zien. Even op adem komen was er niet bij. Ik mocht een slokje water drinken en hup, gelijk weer verder. Halfkreupel kwam ik een paar dagen later terug in de veronderstelling dat hij zijn aandacht nu wel op anderen zou concentreren, maar niets van dit alles. Weer was ik de enige en weer werd ik een uurlang in een moordend tempo langs alle toestellen gedirigeerd, met als afsluiting vijftien minuten buikoefeningen. Mijn hemel, ik wist niet dat ik zoveel spieren in mijn lijf had! Ze protesteerden allemaal hevig en lieten me dat weten ook. Vooral de tweede dag na zo’n martelgang leek het of ik door een vrachtwagen overreden was. Alles deed pijn, hete douches en massages ten spijt. Nu begreep ik ten volle waarom Jean-Dénis me met een valse grijns toevertrouwde dat zijn tweede voornaam ‘sadist’ was.

Rens zag dit alles met lede ogen aan. Ook hij wilde graag iets aan zijn conditie doen en zoals het niet bestaande spreekwoord zegt: zien sporten doet sporten. Hij leefde zichtbaar mee met mijn afzien, maar dacht waarschijnlijk dat het bij hem niet zo’n vaart zou lopen. Dus...
Vol goede moed meldde ook hij zich aan bij ‘de sadist’.
Nu sporten we allebei, Rens voorlopig op maandag en donderdag en ik op dinsdag en vrijdag. Gevolg is dat wij nu om en om kreupel lopen.
Wel handig; als de een niet meer uit zijn stoel kan komen, kan de ander het overnemen. Maar het is wel te hopen dat dit van tijdelijke aard is natuurlijk, je moet er niet aan denken dat je zo de rest van je leven moet doorbrengen...

4 opmerkingen:

  1. Haha... spiertjes niet overbelasten hè! Alles waar te... voor staat is niet goed :0)
    Denk, denk... dat ik het toch maar op lange wandelingen (met de honden uiteraard) houdt, als ik dit zo lees. Trouwens jullie hebben toch een boxer? Zijn bij mijn weten ook zeer energieke honden... veel lopen en stokken rapen en gooien (goed voor de buikspiertjes,hahaha...), hond gelijk tevreden, twee vliegen in één klap.
    Groetjes,Cilia

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Cilia, shit, net een heel stuk zitten typen en met een verkeerde beweging is, hup, alles weg.
    Maar wat ik wilde zeggen is dat we inmiddels allebei gestopt zijn omdat het lichamelijk niet zo gezond bleek te zijn. Wandelen met Koos doe ik zeker, maar dat is voor mij niet voldoende. Dus ben nu bezig om andere oplossing te zoeken. Zeker omdat ik voor mijn werk veel achter mijn pc zit is dat echt nodig.
    groetjes,

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jammer dat jullie gestopt zijn natuurlijk. Maar ja, iemand die met trots zegt dat zijn 2e naam 'sadist' is, dat kan ook bijna niet gezond zijn.

    Maar genoeg groen om jullie heen natuurlijk om bezig te blijven. En Koos bezorgt jullie zeker ook dagelijks de nodige dosis beweging en gezondheid.

    Ik vind het altijd heerlijk om bij jullie mijn rondje hardlopen te doen. Dat lukt hier in Breda dan weer niet zo goed. Alhoewel het Mastbos veel goed maakt. Daar ken ik inmiddels ook elk hoekje en gaatje van. Behalve in de winter, als je in verband met de duisternis overdag, op de zaterdag of zondag het Mastbos in moet. Dan is het er drukker dan in het centrum of de gemiddelde snelweg.

    Hoe is het trouwens met de hut?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Gelukkig worden de dagen weer langer en langer, voor je het weet is het weer lente!
    Vandaag 4 graden hier, maar door Koos toch die lange wandeling gemaakt en als je eenmaal op weg bent is het heerlijk.
    We zijn hier voorlopig nog niet weg hoor Hans. Dus je kunt hier nog heel wat rondjes lopen!
    groetjes

    BeantwoordenVerwijderen