vrijdag 6 januari 2012

Help, ik word oud!


En opeens ben je halverwege de vijftig. Niemand die je even waarschuwt. Niets kun je eraan veranderen.
Als je je beklaagt, word je om je oren gemept met goedbedoelende clichés als: 'Ach meid, je ziet er tien jaar jonger uit' (nou...) of 'Het is maar een getal' (Ik geef toe, dat roep ik zelf ook altijd) of 'Je mag blij zijn dat je al zover bent gekomen' (Helemaal waar natuurlijk) of 'Je bent zo oud als je je voelt'. En dat laatste, lieve mensen, is nou juist mijn dilemma. Ik voel me oud.

Sinds een jaar of twee heb ik namelijk pijn. En ik was altijd gewend dat als je pijn hebt, dat dat dan vanzelf weer overging. De moeder van Rens zei vroeger altijd tegen haar zoon als hij een pijntje had: 'Gaat vanzelf weer over voordat je een meisje bent.' Rare uitdrukking eigenlijk, maar het had wel een kalmerende werking. Maar niemand kan mij nu kalmeren. Deze pijn gaat niet over, want die heeft te maken met slijtage. Nou, ben je mooi klaar mee: ik ben aan het slijten. Artrose in mijn onderrug.

Toen het niet vanzelf overging moest ik wel naar de huisarts. Niet fijn, want ik heb geen goede verstandhouding met haar. Zij wantrouwt mij hartstochtelijk. Ze heeft me zelfs al een keer gevraagd om een andere huisarts te zoeken omdat ik haar telefonisch om een herhaalrecept durfde te vragen. Iets wat mij in Nederland min of meer verplicht werd om te doen gezien de drukte van de praktijk, maar mijn Franse huisarts zag het als een valse manier van mij om goedkoop (want zonder bezoek aan haar) aan mijn pillen te komen.
Mijn pijntjes vond ze duidelijk toebehoren aan de categorie 'Er is niets met dat mens aan de hand, maar ze heeft aandacht nodig'. Ga er maar aan staan in je beste Frans.

De eerste paar keer werd ik dus naar huis gestuurd met lapmiddeltjes, pillen tegen de pijn of het advies een andere bureaustoel te nemen. Zowat een jaar later mocht ik foto's laten maken. En daaruit bleek dus die artrose. Tja, en daar heb je maar mee te leren leven. Punt. Dus nu heb ik altijd pijn in mijn heup. Soms wat minder en soms wat meer. Geen moedertjelief die tegen me zegt dat het vanzelf weer over gaat. Trouwens, die moedertjes van tegenwoordig lijken wel van elastiek gemaakt. Schoonmoeder loopt nog allerlei wandeltochten en sport een paar keer in de week en die van mij (al bijna 92...) springt, bij wijze van spreken, op de fiets om naar de Dappermarkt te crossen in hartje Amsterdam om met haar stuur vol boodschappentassen weer terug te racen. Nou ja, zeg...

8 opmerkingen:

  1. Beste Annette,
    heel veel sterkte met je ziekte. Jammer dat je iets moois hierdoor moet opgeven. We hopen in de toekomst nog van je te horen.
    Groetjes,
    Anya en Wijnand
    postmaster@lagoutte.nl
    twitter: @lagouttenl

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hallo Anya,
    Ik hoef niets op te geven, hoor! Gelukkig niet. Ik ga gewoon vrolijk verder.
    Je zult gauw genoeg weer van me horen,
    groetjes,
    Annette

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Haha... oud, zeg maar gerust heel erg oud al, tjemig 55 jaar. Poepoe... da,s best wel even schrikken en dan ook nog op de koop toe slijtage, aiai... waar moet dat heen. Op naar de honderd. Ik weet niet of ik het goed begrijp, zo ja... dan van harte met je wel zeer jeugdige leeftijd en hou je taai (ook zo'n idiote uitdrukking),
    Liefs, Cilia

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja, haha, hou je taai... Dat zal me wel lukken!
    A plus

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoe gaat het eigenlijk met je moeder Annette? 92....., jeetje!
    Je schrijft erg leuk trouwens. Zelfs over artrose.

    Salut, Michiel

    BeantwoordenVerwijderen
  6. nou nou, wat een complimenten, dank je wel, ik schrijf je via de mail, is wat persoonlijker!
    groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Claudia Hulshof6.1.12

    He, Annette, wat akelig, dat wist ik niet!! Wat naar zeg. Is er dan echt niets aan te doen?

    Leuk, deze nieuwe blog!!

    veel groetjes en liefs van Claudia

    BeantwoordenVerwijderen
  8. O, je hoeft je geen zorgen te maken,hoor. Heel lief, maar echt niet nodig. Inmiddels ben ik er wel aan gewend en jee, er zijn zoveel mensen die wat hebben. Met deze blog wil ik alleen maar aangeven dat ik ook maar een mens ben. Niet perfect dus.

    Nou ja...
    haha

    fijn weekend!

    BeantwoordenVerwijderen