donderdag 16 februari 2012

Apparaten en ik gaan niet goed samen


Apparaten en ik gaan niet goed samen. Bij sommige heb ik inmiddels besloten dat het zinloos is om nog langer samen door het leven te gaan. Zoals de naaimachine.

Mijn eerste was een Singer, zo’n tafelmodel met ijzeren onderstel, waarbij je met je rechtervoet de boel in gang zette. Gekregen van een vriendin en alleen al prachtig om naar te kijken. Er zat een laatje in waarin een boekje lag dat volgens mij geschreven was kort nadat de boekdrukkunst uitgevonden was. Daarin stond precies beschreven hoe het apparaat werkte. Ik ken het bijna uit mijn hoofd. Het heeft niet veel geholpen. Na jaren stoffig in een hoek van de kamer te hebben gestaan heb ik hem aan de paters gegeven die hem met liefde op zouden lappen waarna hij een nieuw leven kon beginnen in Afrika. Waar ze hopelijk handiger zijn met naaimachines dan ik.

Later kocht ik, bij een kringloopwinkel, een heuse elektrische. En weer lag ik al snel met het apparaat in de clinch. Echt, zoveel vraag ik niet, ik wil alleen een zoompje maken in een gordijn of tafelkleed, ik hoef geen mantelpakjes of driedelige kostuums... Maar zelfs het allereenvoudigste schijnt me niet gegund te zijn. Na nog geen vijf minuten breekt de draad of naald of beide. Of, nog erger, na een zoom van drie meter kom ik erachter dat de bovenkant er dan wel mooi strak uitziet, maar aan de onderkant van mijn werk heeft zich al na een decimetertje een grote klomp met draden verzameld dat me minstens een half klosje garen kost. Mozeskriebel!

Ik weet dat het iets met de spanning op de draden te maken heeft en probeer dat dan te verhelpen door aan allerlei dingetjes te draaien, van links naar rechts en weer terug en dan nog maar een beetje meer naar rechts. Daarna moet ik al die drie meter (min tien centimeter) draad weer uit mijn werk zien te peuteren. Vervolgens moet ik opnieuw de bovendraad door alle openingen halen waar zo’n draad (volgens mij) doorheen moet. En tenslotte, zucht, haal ik het spoeltje eruit om ook de onderdraad weer te plaatsen waar hij hoort. Klaar.

Ik trap op het gaspedaal...

Takketakketak. Krak, zjoef.

Draad gebroken. Ja zeg! Dit herhaalt zich een aantal keer totdat ik het, inmiddels oververhit, opgeef, de naaimachine aan de kant zet en de rest ouderwets met de hand afmaak. Kost me heel wat minder tijd dan al dat geneuzel...

Deze naaimachine heb ik pasgeleden hier bij de poubelles gezet, een plek waar alle glas-, papier- en huisvuilcontainers gezellig bij elkaar staan te stinken.  En ja hoor, niet veel later was hij al verdwenen. Zo doen wij dat hier op het platteland. Niks geen kringloopwinkels of tweedehandsmeubelzaken, gewoon naast het afval zetten en het word geheid meegenomen. 

Veel plezier ermee, zou ik zeggen. Ik doe het wel met de hand...

4 opmerkingen:

  1. Ha, een lotgenoot. Sinds het overlijden van mijn moeder (al 9 jaar geleden) loop ik met mijn ziel onder mijn arm. Wij deden altijd teamwork, ik de ontwerpen en zij de uitwerking. De mooiste gordijntjes, evenals gebreide truien e.d. had ik. Tja... had gehoopt dat ik ooit met mijn ontwerpen bij jou terecht kon, helaas :-) Misschien een cluppie van lotgenoten oprichten, hahaha.
    Groetjes, Cilia

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, dat is een goed idee, een clubje klunzen :D.
      Breien vind ik echt erg leuk, maar ook daar gaat het vaak mis. Zo heeft mijn zoon ooit een trui van mij gehad toen hij acht was, die hij nu, als fanatiek sporter en bijna 30, nog steeds met gemak aankan. Wel handig natuurlijk, hehehe
      En duurzaam...
      groetjes

      Verwijderen
  2. Wat een leuk, herkenbaar vehaal! Sinds al mijn zoons een vriendin hebben, blijkt dat ik de enige in de familie ben die verstand heeft van naaireparatie. Zo brengen nu niet alleen de zoons maar ook de schoondochters hun textiel waar nodig knoopjes aangezet, torntjes gerepareerd, ritssluitingen ingezet. En dat gaat het snelst ' a la main'! Die naaimachine voor de dag halen met alle risico's vandien. La maar zitten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gelukkig, zo te zien ben ik niet de enige, al twee 'medelotgenoten'...
      Maar mocht je genoeg hebben van al die knopen aanzetten en ritssluitingen inzetten (wat een rotklus overigens), dan zou ik het wel weten. De knopen zet je gewoon standaard twee centimeter te veel naar rechts en de ritssluitingen zet je er ondersteboven in. Binnen no time zoeken ze een ander slachtoffer :)
      groetjes,
      Annette

      Verwijderen