woensdag 30 mei 2012

Moestuinbak op poten

Moestuinbakken op poten

Wat een uitvinding, zo'n moestuinbak... Na drie, vier jaar proberen had ik de moed al opgegeven om ooit nog zelf voor een milieuvriendelijk, biologisch maaltje te kunnen zorgen. Al mijn noeste arbeid werd niet beloond. De jonge slaplantjes werden gewoonweg kaalgevreten door de slakken en de tomatenplantjes kwijnden de een na de ander weg door onduidelijke ziektes. Of het had weer te veel geregend of het was weer te droog. Ik wist het gewoonweg niet meer.

Tot ik op internet bij toeval op de site van Jelle en zijn Makkelijke Moestuin terechtkwam. Het hele idee van een moestuinbak kwam me gelijk erg sympathiek over. De manier waarop hij het beschreef stond me aan. Geen betweter met jarenlange ervaring maar een jongen die op zijn veertiende jaar besloot te gaan tuinieren omdat het hem wel een aardig idee leek om zelf tomaatjes te zien groeien. Van zijn moeder kreeg hij een boek 'Square foot gardening' dat door een Amerikaan was geschreven en dat sprak hem erg aan. Ziedaar, de Makkelijke Moestuin was een feit. Beetje bij beetje werkte Jelle de ideeën verder uit. Het principe is simpel. Zorg voor de juiste mix: vermiculiet, turfmolm en compost.

Vermiculiet


Doe dit in een bak van 1.20 x 1.20 meter. Maak een raster van 16 vakjes. Klaar is Kees!
Nou ja, de voorbereiding kost natuurlijk wel wat meer tijd dan ik het hier voorstel, maar zogauw de bakken met inhoud klaarstaan heb je het belangrijkste werk gedaan en is het verder alleen nog maar kicken! Want nu mogen er plantjes in en zaadjes.

In maart ben ik begonnen en inmiddels eten we iedere dag uit de tuin c.q. bak. Voornamelijk sla, maar ook raapsteeltjes, jonge spinazieblaadjes, aardbeien, munt voor de thee en kruiden als peterselie, basilicum en bieslook. Heerlijk vers en altijd bij de hand.


Verser kan toch niet?

Geen akelige ziektes, slechts een paar slakken (en geen tientallen), geen gespit en geschoffel. Kortom, een ideale manier van tuinieren. Dat de mix een schot in de roos is, kon ik al snel zelf ondervinden. De eerste bak die ik gemaakt had was gevuld met vermiculiet die ik in Nederland gekocht had. Maar ja, dat was een zak van 100 liter, dus daar had ik er maar een van meegenomen. Hier in Frankrijk kon ik in het begin geen adres vinden dus mengde ik de mix met iets anders. Na een paar weken zag je het verschil in resultaat al! In de eerste bak zaten dezelfde slaplantjes en koolplantjes als in de tweede bak, maar in de eerste waren ze (niet overdreven) drie keer zo groot. Daarbij zagen de plantjes er een stuk beter uit. Nou, volgend jaar ga ik de mix van de tweede dus vervangen. Inmiddels heb ik een paar adressen gevonden waar je wel vermiculiet kunt kopen en dat zit dus ook in de overige twee bakken.

In het begin is het wel wat werk en is het best een investering, maar als alles er staat, dan kun je jaren vooruit, want alleen de compost moet regelmatig aangevuld worden. Je kunt ook kleinere bakken maken natuurlijk, voor op 'n balkon, in een klein tuintje of bij de keukendeur.

Goh, het lijkt wel of ik aandelen heb, hehehe. Tot de volgende keer!



woensdag 16 mei 2012

Een tuin op poten

moestuin op poten
Eens kijken of ik nog kan schrijven.
Tja, het is inmiddels alweer zo'n tijd geleden dat ik een blog heb geschreven dat ik een beetje koudwatervrees heb ontwikkeld, haha.
Ik heb de afgelopen weken niet stilgezeten. Veel redactiewerk onder andere, maar ook een 'moestuin op poten' op poten gezet... Ja, dat is een aparte zin, dat moet ik even uitleggen.
Ik ben gek op moestuinen. Niet alleen vanwege de opbrengst, maar ook het gedoe eromheen. Het zaaien en oogsten en alles wat ertussenin zit.

Eerste moestuin... 

Tot dit jaar ging dat altijd mis. Net als mijn strijd met naaimachines (zie eerdere blog) had ik een strijd met  
moestuinen. De opbrengst van de laatste keer was nauwelijks genoeg voor één maaltijd. Terwijl er zoveel werk in zat!
Nou ja, de slakken, vogeltjes, konijnen en weet ik veel wie nog meer hebben er wel heel veel plezier aan beleefd, dat dan weer wel.

Maar de magere opbrengst was niet alleen aan vraatzucht te wijten. Ook aan onkunde. Van mij.
Zo heb ik met veel geduld en liefde vermeende meloenenplantjes begeleid van babyzaadje tot forse plant om dan tot de afgrijselijke ontdekking te komen dat het hier om een onverwoestbaar stuk onkruid ging waarvan er verderop wel 62.000 stonden. Tja, buurman kon zijn lachen amper inhouden toen ik hem met trots mijn pas ontgonnen moestuin liet zien toen wij hier net kwamen wonen. Vergeleken met die van hem was dit maar een zakdoekje, en later zag ik hem weleens stiekem van een afstandje gluren tussen de bosjes om te kijken of het nog wat werd, om vervolgens verslag uit te brengen bij zijn vrouw. O, wat zullen ze gelachen hebben om mijn gekneutel.

Maar nu is alles anders, ha!
Nu heb ik een lijfboek: De makkelijke moestuin. Met veel dank aan Jelle staan er inmiddels vier serieuze moestuinbakken waar van alles welig in tiert. En geen slakken, konijnen of wie dan ook die daarvan kunnen knabbelen, want ze kunnen er lekker niet bij.
Geen gespit en geschoffel, geen minzaam gelach van de buren. Wat een weelde...

Wordt vervolgd...