vrijdag 27 juli 2012

Nee, groene vingers heb ik niet. Wel jeukende vingers...


De moestuin zag er zo veelbelovend uit... ach...

Dit jaar heb ik, na jarenlang vruchteloos (...) geploeter in de vette klei, voor het eerst moestuinbakken in gebruik omdat het maar niet wilde lukken met het tuinieren. Daar heb ik al eerder over geschreven. Wat was ik enthousiast... In het begin...

Alle kool- en slaplantjes groeiden al snel tot volwassen hoogtes en trots plaatste ik foto's. Kijk mij eens voortvarend te werk gaan, wow!
Maar ja, je voelt hem al... De prachtige veelbelovende bloemkolen en broccoli werden langzaam maar zeker steeds grauwer en groeiden nauwelijks meer.
Daar heb ik natuurlijk geen foto's van, haha.
Ook alle andere kolen zaten na een tijdje vol gaten, niet om aan te zien. De koolvlieg, denk ik.

De sla zag er wel prachtig uit en smaakte ook heel goed. Alleen kregen Rens en ik een soort van buikgriep waar we maar niet vanaf kwamen, dus sla werd van het menu geschrapt. De composthoop was er blij mee.
Nou, toen begon het in juni eindeloos te regenen en lieten de tomatenplantjes het stuk voor stuk afweten. In totaal twee zielige tomaatjes gescoord...

Zielige tomaatjes

Moet ik doorgaan? Zucht...
Nu staan er nog courgettes, rabarber, worteltjes, radijsjes en dat soort zaken hun best te doen. Hm, de worteltjes zouden volgens mij al geoogst moeten worden, maar als ik iets dieper graaf zie ik  alleen maar zwaar vervormde zielige oranjebleke stompjes.

Dit worteltje moet gereanimeerd worden!


Moeten wij hier het hele jaar van eten? Nou, ik dacht het niet. Ben je uitgelachen? Dan komt hier het ergste...
Op een gegeven moment had ik zaadjes gezaaid met de bedoeling prachtige blauwe bloemetjes te scoren die ik dan volgend jaar overal en nergens zou kunnen planten. Elke dag werden deze zaadjes met liefde verzorgd, bewaterd en toegesproken. Algauw kwamen er groene sprietjes die in de loop der weken uitgroeiden tot mooie frisgroene blaadjes. Goed zo, plantjes, dat gaat de goeie kant op. Ga zo door!

Myosotis oftewel blauwe bloemetjes. Tenminste, dat was de bedoeling!

Toen ze groot genoeg waren om over te planten in potjes overkwam me echter iets heel vreemds. Ik had al zo'n plantje of zeven verhuisd toen ik het toch wel vreemd vond dat mijn vingers zo begonnen te jeuken en mijn arm ook. Zitten er zoveel muggen hier of hoe zit dat? Toen viel het kwartje...

Brandnetels dus.

Ik had wekenlang brandnetelplantjes zitten opkweken. Brandnetels!!! Waar we er al zoveel van hebben, twee meter hoog. Niet te geloven. Zelfs ik ben nu van mijn geloof gevallen.

Als klap op de vuurpijl kwam buurman zojuist even wat brengen van zijn moestuin... Een zak vol knapperig groene sperziebonen en een fikse sappige komkommer.

Kijk, zo had ik het voor ogen. Toch eens te rade gaan bij die buurman...

Kan iemand mij vertellen wat ik verkeerd doe?




maandag 2 juli 2012

De paalhut is klaar!


Zo begon het een jaar geleden; een paar palen op beton en bouwen maar! De waterpas die je hier ziet hebben we veel nodig gehad.

Inmiddels is het project een heel eind gevorderd.
In de lente zijn we begonnen met het geraamte van de hut, zoals je op deze foto kunt zien... De oplettende kijker heeft al opgemerkt dat het dak er ook al op zit. Jahaa, très bien! Komt omdat ik geen foto meer kan vinden van een skelet zonder dak (klinkt vreemd). Misschien wel nooit gemaakt. Je ziet, ik ben een warhoofd...
Maar goed, we doen net of we hier geen dak zien...

Vervolgens moest er voor een dak gekozen worden, maar wat voor dak? Eerst dachten we aan dakpannen, daar hebben we er namelijk nog een heleboel van in de tuin liggen. Nog iemand belangstelling? Maar dat leek me niet alleen een hoop werk maar ook erg zwaar voor de rest van de hut. En waarom moeilijk als het makkelijk kan? Bij een bezoek aan een bouwzaak ontdekten we iets wat we nog niet kenden: een soort golfplaten dak, maar dan van ander materiaal; bitumen. Heel makkelijk om te bewerken en je hebt hierdoor weinig hout nodig, want het zijn platen van zo'n twee meter bij 98 centimeter die grote stukken overlappen... als je begrijpt wat ik bedoel.

Met speciale spijkers met een extra grote kop spijker je die platen vast. In no time zat het dak erop. Zie hierboven, ha!
Vervolgens moesten de zijkanten nog dichtgetimmerd worden. Maar waarmee? Gewoon met houten planken leek ons niet mooi. Het moest iets zijn dat natuurlijk aandeed. Tijdens een bezoek aan een houthandel kwamen we croutes tegen, dat zijn de buitenkanten van, in dit geval, de eik. De schors, zeg maar. Niet al te duur en precies wat we voor ogen hadden. Hop, drie maal met het aanhangwagentje op en neer en de buit was binnen.


Toen kwam een superleuk werkje. Nee, niet cynisch bedoeld, ik meen het. Samen de zijkanten dichttimmeren. Behalve dan daar waar de ramen en ingang moesten komen, natuurlijk. Wat is het leven toch simpel eigenlijk.
Voordat we het wisten was het klaar.



Nu nog behangen en vaste vloerbedekking uitzoeken... grapje...

Maar alles bij elkaar was het minder werk dan we dachten.
We gaan de boel nog wel verder afwerken; een afdakje, wat randen mooier maken, dat soort dingen.

TJa, en dan? Heeft iemand nog suggesties?

Hier volgen nog wat foto's...













raampje voor
raampje na

zoekplaatje

vanuit de achterkant gezien


Koos, die zo graag naar boven wil

maar voor hem is dit geen optie, hehehe