vrijdag 17 augustus 2012

Het vervolg van de kippetjes

Toktoktok
Dit hadden we veel eerder moeten doen: kippetjes nemen. Wat zijn ze leuk. Een tuin vol gezelligheid!
We hebben er vier uitgezocht daar in die grote stinkende hal. Maar eerlijk gezegd ging het zo snel, dat ik betwijfel of we daadwerkelijk de vier hebben die we in eerste instantie aanwezen. Er zit er eentje bij, die heeft echt achteraan in de rij gestaan bij het uitdelen van de positieve uiterlijkheden... haha... Een miniscuul kammetje op haar hoofd, flodderige zwarte veren aan haar poten en ze waggelt als een eend...
We noemen haar dan ook Henk, wie meer uitleg belieft moet maar even mailen, want het is een nogal persoonlijk verhaal en we willen het onze oude werkgever die veel gelijkenissen vertoont met dit kipje niet aandoen dat hij hier publiekelijk te schande wordt gemaakt. Oeps, nu heb ik het toch verklapt... Ach nou ja, ingewijden weten over wie ik het hier heb, maar daar blijft het bij.

Dan heb je Rooie Sien; een prachtig kippetje dat een beetje de taken van de absente haan op zich heeft genomen. Sien is de geboren leider en bepaalt wanneer er gegeten en geslapen wordt. Verder heeft ze echter niet veel in te brengen en ze krijgt er af en toe flink van langs van haar gezusters.
De derde noemen we Helene, want die heeft mooie benen. Een echte dame in de dop, met een tooi van rode veren rond haar halsje en een ferme tred met haar lange slanke benen. Heel wat knapper dan nummertje vier, maar daar hebben we nog geen naam voor kunnen verzinnen. Er worden me hier en daar al behoorlijk wat namen ingefluisterd, van Beppie en Kluts tot Josefien en Annie, maar we zijn er nog niet helemaal uit. Het moet wel op het kippetje slaan, anders onthouden we het niet!

Koos los tussen de kipjes zit er voorlopig nog niet in...

Tussen Koos (onze boxer) en de dames, gaat het helaas nog steeds niet zoals wij het graag zouden zien: samen dartelend en liefkozend rollebollend over het groene grastapijt... Vergeet het maar! Koos wil er achteraan en net zolang waarschijnlijk totdat ze erin blijven. Dus voorlopig houden we beide partijen maar even goed gescheiden... jammer, jammer...

Flauw hoor...


Natuurlijk brengen de kippen een hoop gezelligheid met zich mee, maar het is ons ook te doen om de eitjes. Biologischer en verser kan gewoon niet! Normaal gesproken gaan kippen eieren leggen als ze zo'n maand of zes oud zijn. Bij aanschaf werd ons beloofd dat ze zeer binnenkort aan de leg zouden gaan, dus je begrijpt dat we elke dag wel 27 keer in het speciaal daarvoor bestemde legkastje gingen koekeloeren. Een handig systeem trouwens, je tilt gewoon het dakje eraf en je haalt zo de eitjes uit het nest. Tenminste, als er wat geproduceerd is.

De eerste die ons met een eitje verraste was Sientje. Op een zonnige ochtend hoorden we een hoop kabaal in het hok. Het leek wel of er een bouwvakker aan het werk was. Het bleek Sien. Ze smeet het hooi alle kanten op en stampte met haar poten op de grond en bonkte met haar lijf tegen de wanden. Tenminste, dat denk ik, want van buitenaf kun je niets zien. Het duurde werkelijk een uur voordat madam haar ei had gelegd, wat vooraf gegaan werd met een hoop zielig gepiep en getok. Pfff, ik kreeg het er zelf benauwd van... Uiteindelijk, na een lange stilte, volgde een lange uitroep van geluk uit het nestkastje... TOKTOKTOKTOK Het ei was gelegd! Chapeau!
Wat mooi als je even later met een nog warm eitje in je handen staat, niet te geloven!
De dag erop verliep het allemaal gelukkig wat soepeler.

Helene volgde een weekje later, ook zij vond het eerste ei een heel drama en was bijzonder onthutst over dit natuurlijk geweld. Sien stond Helene liefdevol bij en bleef dicht bij haar in de buurt om haar erdoorheen te tokkelen. Heel lief.
Elke ochtend leggen ze nu braaf na elkaar een eitje.
Het wachten is op Henk en de kip zonder naam. Het zal mij benieuwen...

Hm, van wie is die linkse?








maandag 6 augustus 2012

Kippetjes

Het kippenhok zit in elkaar...













Eind vorig jaar besloten we kippen te gaan houden. Een stuk of vier leek ons wel een mooi aantal. Aangezien we allebei geen enkele ervaring met deze beestjes hadden was het dus zaak om mezelf daarin te gaan verdiepen. Via internet uiteraard. Zo kwam ik te weten dat prioriteit nummer één was: geef vossen, marters en andere roofdieren geen kans toe te kunnen slaan. Want zo'n lekker kluifje ruiken ze van grote afstand. En het stikt hier echt van deze gemene kippendieven, dus een goed hok was van belang. Via een webwinkel kocht ik een kippenhok dat binnen enkele dagen als bouwpakket geleverd werd. Het in elkaar zetten, samen met Rens, viel me honderd procent mee. Geen Youp van het Hek-taferelen (Ikea) of dat soort ongein!

Maar ja, dan ben je er nog niet. Waar moet het hok staan? Moet je ook een ren maken? Hoe moet dat met Koos, onze boxer? Dat laatste is en blijft een heet hangijzer bij al het levend spul dat we in huis willen halen. Koos is een schat van een beest, doet geen vlieg kwaad, maar levende beesten vind hij té interessant. Daar wil hij mee spelen en achteraan gaan. Niet om op te eten of te doden. Nee, gelukkig niet. Maar hij ziet zo'n beestje als een speelgoedje. Wat we ook hebben geprobeerd, hij blijft te enthousiast.
Alles bij elkaar een paar dingen waar we niet uit kwamen, dus lieten we het eerst maar winter worden, want inmiddels was het al november... En om nu gelijk al geconfronteerd te worden met diepvrieskip leek me geen prettig vooruitzicht (gelukkig maar, want het is berekoud geweest afgelopen winter!).

In de lente kregen we weer de kriebels, nou ja, ik in ieder geval. Ik wilde kippetjes. Dus werd er een plek uitgezocht in de tuin. Met de achterkant naar de koude wind toe (noordwesten) zodat de schatjes het niet te koud zouden krijgen. Een beetje in de buurt van ons huis in de hoop dat de vos dan minder snel toe zou durven slaan. En om die kans nog kleiner te maken legde ik onder het hok nog wat afrastering dat we over hadden toen we de tuin omheinden. Wie wat bewaart die heeft wat!
De volgende stap is dan natuurlijk de vloerbedekking uitzoeken. De dames zouden denk ik het liefst tegels willen, dus heb ik nog wat oude tomettes uit de schuur gehaald.

Vaste vloerbedekking voor de dames... tôk




Koos kan niet wachten...

En uiteraard een grasveldje rondom het huis. Zodat er binnen snavelbereik wormpjes gepikt konden worden.
En een schilderij (made by Annette) van een haantje want een echte leek me niet zo fijn voor de gasten die willen uitslapen...
Een voerbak en een drinkbak aan een draadje, zodat de boel een beetje schoon blijft.
Een legstok, afgerond aan de bovenkant. Eentje die mooi horizontaal loopt anders gaan de kippen ruzie maken wie bovenaan mag zitten...
Ja, je moet aan veel dingen denken hoor!
Tja, en dan de kippen nog... Hoe moet dat als we naar Nederland zijn of een ander exotisch oord?

Weer een twijfelmoment. Jee, ons huis kochten we in een week tijd (zie emigratieverhaal), maar het kopen van kippen kost ons zowat een jaar! We durfden het niet aan buren te vragen. Niet dat we bang van ze zijn, maar het is nogal een gedoe. Eten en drinken geven elke dag, hok openmaken en dichtmaken 's ochtends én 's avonds. En dan sla ik de persoonlijke gesprekken met de kippetjes maar over, want ik ga ze namelijk Nederlands leren, dus Frans zit niet in hun pakket. De volgende dag al kwam er een oplossing. Aline, de secretaresse van de burgemeester, kwam toevallig even buurten en stelde het zomaar zelf voor. Nou, probleem opgelost! Kippen kopen!
De volgende woensdag vertrokken we naar de markt in Sancoins waar in een grote hal hele kuddes kippen, ganzen, konijnen en andere beesten te koop worden aangeboden. Je ruikt de hal al op een kilometer afstand, niet te missen!

Hm, niet echt een prettig kippenparadijs hier!


Hier zaten onze kippen in...


En in deze doos werden ze gepropt... ach...


Volgende keer meer...