zaterdag 3 november 2012

Ik vertrek


Vanavond is er weer een aflevering van 'Ik vertrek' op Nederland 1. Smullen!
Gelukkig niet de zoveelste herhaling, maar kakelverse afleveringen.
Zelf zou ik van zijn levensdagen niet meedoen aan zo'n programma, daar ben ik veel te schijterig voor. Want je zet jezelf wel te kijk, en ik zou het bovendien op mijn zenuwen krijgen als er constant een camera in mijn nek zat te hijgen. Daarom vind ik het bijzonder dapper dat anderen er wel aan meedoen, zodat ik ongegeneerd in hun leven kan loeren. Er zijn mensen die roepen dat je er geld voor krijgt, maar dat geloof ik niet.

Ook heb ik wel eens gehoord dat 'je' alsnog niet wordt uitgezonden als de boel te vlekkeloos verloopt, zonder strubbelingen, ruzies of erger. Of dit geruchten zijn of niet weet ik niet, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Wat is er nu aan als alles gladjes verloopt? Als er geld en tijd genoeg is en de hoofdrolspelers accentloos de huidige politieke ontwikkelingen kunnen doornemen met hun nieuwe buren in een taal die niet de hunne zou moeten zijn?

Zo zag ik afgelopen zaterdag een gezin dat zich in de Allier nestelde en wel in Braize, huh? Braize? Dat is bij ons om de hoek! We veren allebei op uit onze luie bank. Zelfs Koos spitst zijn oren. Dat hadden we helemaal niet verwacht. Opeens kijk je met heel andere ogen naar de beelden. Hee, dat is daar en daar loopt die. Wat raar!

Bekijk de aflevering hier

Het zoontje blijkt in de klas te zitten van onze buurvrouw die juf is op de basisschool in Braize. Wat spreekt dat ventje snel en mooi Frans! Helaas is dat niet te zeggen van zijn ouders. Gevolg is dat hun jongste zoon het woord moet doen als er gecommuniceerd moet worden. Als voorbeeld zag je hoe hij de hoorn in zijn handen krijgt geduwd als de wasmachine het heeft begeven en hij een en ander aan de verkoper van het apparaat moet uitleggen. Dat hij niet had mogen zeggen dat de elektriciën een draad had doorgeknipt, krijgt hij na het gesprek op zijn brood, och arm...

Ik zal de laatste zijn om kritiek te hebben, want o, ik heb zelf heel wat gestunteld hier in 'den vreemde', en nog... Maar goed, daar kom ik nog wel eens op terug, haha.

Om een of andere vreemde reden weet men altijd mensen te vinden waarbij de taal een groot probleem is of het geld bijna op is, of de benodigde vergunningen maanden op zich laten wachten. En soms alles tegelijk. Je moet dan wel over een fikse dosis humor, uithoudingsvermogen en moed beschikken om je hier doorheen te worstelen en niet in wanhoop een windbuks onder de neus van de burgemeester te duwen, je voorgoed te verliezen in goedkope wijn of je boeltje in te pakken en de aftocht te blazen.

Vanavond een gezin dat naar de Dordogne vertrekt. Hun motto is: 'Ik vertrek, maar dan voorbereid'. Er kan niks meer misgaan, wordt ons beloofd. Nou, het zal mij benieuwen!