zaterdag 3 november 2012

Ik vertrek


Vanavond is er weer een aflevering van 'Ik vertrek' op Nederland 1. Smullen!
Gelukkig niet de zoveelste herhaling, maar kakelverse afleveringen.
Zelf zou ik van zijn levensdagen niet meedoen aan zo'n programma, daar ben ik veel te schijterig voor. Want je zet jezelf wel te kijk, en ik zou het bovendien op mijn zenuwen krijgen als er constant een camera in mijn nek zat te hijgen. Daarom vind ik het bijzonder dapper dat anderen er wel aan meedoen, zodat ik ongegeneerd in hun leven kan loeren. Er zijn mensen die roepen dat je er geld voor krijgt, maar dat geloof ik niet.

Ook heb ik wel eens gehoord dat 'je' alsnog niet wordt uitgezonden als de boel te vlekkeloos verloopt, zonder strubbelingen, ruzies of erger. Of dit geruchten zijn of niet weet ik niet, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Wat is er nu aan als alles gladjes verloopt? Als er geld en tijd genoeg is en de hoofdrolspelers accentloos de huidige politieke ontwikkelingen kunnen doornemen met hun nieuwe buren in een taal die niet de hunne zou moeten zijn?

Zo zag ik afgelopen zaterdag een gezin dat zich in de Allier nestelde en wel in Braize, huh? Braize? Dat is bij ons om de hoek! We veren allebei op uit onze luie bank. Zelfs Koos spitst zijn oren. Dat hadden we helemaal niet verwacht. Opeens kijk je met heel andere ogen naar de beelden. Hee, dat is daar en daar loopt die. Wat raar!

Bekijk de aflevering hier

Het zoontje blijkt in de klas te zitten van onze buurvrouw die juf is op de basisschool in Braize. Wat spreekt dat ventje snel en mooi Frans! Helaas is dat niet te zeggen van zijn ouders. Gevolg is dat hun jongste zoon het woord moet doen als er gecommuniceerd moet worden. Als voorbeeld zag je hoe hij de hoorn in zijn handen krijgt geduwd als de wasmachine het heeft begeven en hij een en ander aan de verkoper van het apparaat moet uitleggen. Dat hij niet had mogen zeggen dat de elektriciën een draad had doorgeknipt, krijgt hij na het gesprek op zijn brood, och arm...

Ik zal de laatste zijn om kritiek te hebben, want o, ik heb zelf heel wat gestunteld hier in 'den vreemde', en nog... Maar goed, daar kom ik nog wel eens op terug, haha.

Om een of andere vreemde reden weet men altijd mensen te vinden waarbij de taal een groot probleem is of het geld bijna op is, of de benodigde vergunningen maanden op zich laten wachten. En soms alles tegelijk. Je moet dan wel over een fikse dosis humor, uithoudingsvermogen en moed beschikken om je hier doorheen te worstelen en niet in wanhoop een windbuks onder de neus van de burgemeester te duwen, je voorgoed te verliezen in goedkope wijn of je boeltje in te pakken en de aftocht te blazen.

Vanavond een gezin dat naar de Dordogne vertrekt. Hun motto is: 'Ik vertrek, maar dan voorbereid'. Er kan niks meer misgaan, wordt ons beloofd. Nou, het zal mij benieuwen!



7 opmerkingen:

  1. Nog steeds geen reacties? Nee! Waarom niet? Omdat opeens iedereen via twitter, facebook, mail en chat gaat zitten reageren! Jammer jammer, want het is juist zo leuk om op deze plek op het onderwerp door te borduren. Zodat iedereen mee kan praten. Ik zal daarom wat reacties hier verwerken...
    Wat een leuke blog! (...)
    Je moet een boek uitgeven (leest er een uitgever mee?)
    Ik wil ook emigreren (goed idee)
    Heb je die mensen ontmoet? (nee)
    Tenenkrommend, die aflevering (eens)
    Die laatste aflevering (gisteren) was wel goed voorbereid zeg (ja, maar dat vond ik dan weer erg overgeorganiseerd, met blauwe handdoeken die bij blauwe stoeltjes horen en blauwe deuren, als je begrijpt wat ik bedoel)
    Kortom, voortaan moet iedereen gewoon weer hier reageren, hoor! Is veel gezelliger!
    groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja klopt, tis allemaal wel wat voorspelbaar geworden. Maar het blijft leuk. omdat ...., toch?
    Simongroet

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Voorlopig kijk ik nog elke keer, Simon!
    Af en toe met lichte ergernis, maar meestal met een grote grijns op mijn gezicht.
    groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi Annette,

    Ik begrijp absoluut niet waarom mensen aan zo'n programma meedoen. Een programma waar je totaal geen inspraak hebt met wat ze uitzenden... ze kunnen je maken of breken.

    Als kijker zitten we toch ook echt niet te wachten op zo'n tenenkrommende, goed georganiseerde programma als afgelopen keer... welnee, actie willen we en dingen die misgaan, dikke tranen met tuiten, gevloek en getier en het liefst ook nog zien dat de hele emigratie een ware flop wordt ;-)
    Of... desnoods een hartverwarmende uitzending, waarbij we jaloers nagelbijtend zitten toe te kijken, denkend : waarom zij wel. Maar zekers weten geen doorsnee gebeuren :)

    Was wel ERG goed georganiseerd (afgelopen uitzending) hè? Al heb ik geen lach kunnen ontwaren. SAAI...

    Vaak verheug ik me op dat soort programma's, maar vindt het met regelmaat een enorme teleurstelling... haast zonde van mijn tijd (heb niks beters te doen... maar anders... keek ik NOOIT weer, hahaha)

    Groetjes,
    Cilia

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat kun je het weer lekker vertellen!
    Ben het helemaal met je eens, geen beter vermaak dan leedvermaak. Maar heu, er zijn ook mooie afleveringen bij hoor...
    Dat je sympathie krijgt voor de deelnemers en hoopt dat het goed afloopt. Toch? Jawel!!!
    Ik ben maar wat blij dat anderen het lef hebben om eraan mee te werken, zodat wij lekker kunnen kijken!
    Maar ik zie dan liever een slecht georganiseerd vertrek dan zo'n overgeorganiseerd vertrek, wat een (inderdaad) humorloze toestand was dat de laatste keer.
    groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, bij sommige zou ik zo willen overnachten, bijv. die twee mannen in de Allier... heerlijk verwend en vertroeteld worden. Maar voor sommige ben ik ook bang geworden (ben niet zo'n held), als ik ze tegenkom maak ik even een ommetje, hahaha...

      Verwijderen
    2. René en Rudolf bedoel je toch? Ja, prachtig verhaal. Die zitten volgens mij niet ver van jou vandaan. In Frankrijk dan, haha. Wie weet loop je die echt nog wel eens tegen het lijf!

      Verwijderen